Harakiri for the Sky, Omnium Gatherum, Primordial en Paradise Lost * 15 oktober 2023, Tivoli Ronda - Utrecht

 

Setlist Harakiri For The Sky:
For The Sky: I, Pallbearer, You Are the Scars, Fire, Walk With Me, Homecoming: Denied!, Sing for the Damage We've Done en Calling the Rain.
Setlist Omnium Gatherum:
Slasher, Paragon, Ego, Reckoning, Soul Journeys, Frontiers, Gods Go First, New Dynamic en Solemn.
Setlist Primordial:
As Rome Burns, How It Ends, To Hell or the Hangman, The Coffin Ships, Victory Has 1000 Fathers, Defeat Is an Orphan, No Grave Deep Enough en Empire Falls.
Setlist Paradise Lost:
Enchantment, Forsaken, Faith Divides Us - Death Unites Us, Requiem, One Second,
Hallowed Land, The Enemy, As I Die, No Hope in Sight en Embers Fire. Toegift: Say Just Words en Ghosts.

Bij de entree van de zaal

Gitarist Marrok

Het rondreizende metalfestival Ultima Ratio Fest heeft ook dit jaar Tivoli in Utrecht als thuisbasis. Vorig jaar stonden Moonspell, Insomnium, Borknagar, Wolfheart & Hinayana op het programma, maar ook dit jaar heeft het feest een fraaie line-up! Deze keer zijn de volgende bands te bewonderen; Paradise Lost, opgericht in 1988, is een pionier in het death-doomgenre, maar heeft ook talloze gothicmetalbands beïnvloed. Op 1 december van dit jaar doen ze een re-release van het legendarische album Icon, die dan precies 30 jaar geleden is uitgekomen. Uit Ierland komen de veteranen van Primordial, de extreme-metalband die black metal en doom metal mixt met Keltische muziek. Zij hebben net hun nieuwe album How It Ends losgelaten op de wereld. Omnium Gatherum, de Finse melodieuze deathmetalband die niet vies is om wat progressieve en rock invloeden te mixen in hun nummers. Het Ultima Ratio Fest wordt compleet gemaakt door de Oostenrijkse band Harakiri for the Sky, ook zij hebben net een nieuw album uit, Aokigahara MMXXII.

Harakiri for the Sky

Twee keer Michael "JJ" V. Wahntraum

Zondagavond is natuurlijk niet de meest geliefde avond voor de hardwerkende mensen onder ons, ook ik moest de volgende dag alweer om 6 uur op. Zo ging ik dus, ondanks dat dit bijna een thuiswedstrijd was, met de auto. Nadat ik deze geparkeerd had op mijn werk liep ik naar Tivoli toe. Na binnenkomst kwam ik al de ene na de andere bekende tegen en werd er hier en daar weer gezellig bijgepraat. Eric, Eus, Andreas, Liza, Marc, Sjaak, Linda en dan zal ik er zeker nog een paar vergeten. Wel een beetje jammer dat tegelijkertijd in de grote zaal Europe optrad, daar had ik ook wel bij willen zijn. En als ik dat zo hoorde hadden meer mensen dat wel gewild en ook andersom. Om 18:00 uur Harakiri for the Sky het Ultima Ratio Fest II af. Deze atmosferische black metal uit Salzburg, Oostenrijk is opgericht in 2011 door Michael V. Wahntraum en Matthias Sollak. De band bestaat officieel slechts uit twee leden, maar ze treden altijd op met drie aanvullende muzikanten. Het accent ligt vanavond vanzelfsprekend op het meest recente album, dat met drie nummers goed vertegenwoordigd is. De teksten gaan veelal over depressie, dystopie, angsten en nachtmerries.

Gitarist Matthias "MS" Sollak

Beter dan verwacht

De set was mooi verdeeld over de laatste vier albums, I, Pallbearer Mære (2021), You Are the Scars Arson (2018), Fire, Walk With Me Arson (2018), Homecoming: Denied! Aokigahara MMXXII (2022), Sing for the Damage We've Done Mære (2021) en Calling the Rain III: Trauma (2016). De band imponeert vanavond met het zeer melodieuze You Are The Scars, deze komt uitstekend uit de verf. Zag de band voor het eerst, thuis zal ik het niet snel luisteren maar ik was onder de indruk van het optreden. Live is het toch een andere dimensie en zanger Michael "JJ" V. Wahntraum geeft zich helemaal op het podium. Wat ook een groot pluspunt is is dat het geluid in Tivoli vrijwel altijd perfect afgesteld staat. Zeker op deze avond en dus ook bij deze atmosferische black metal band is dat een groot voordeel, zo wordt het zeker geen brei voor mijn ongeoefende oor voor deze muziekstroming. Al met al een zeer geslaagd optreden dus.

Omnium Gatherum

Contact

Daarna was het tijd voor de melodieuze deathmetalband Omnium Gatherum. Ik had hier erg veel zin in, ze hadden mij in 2017 nogal verrast als voorprogramma van Amon Amarth. Ik stond inmiddels bij Linda en Sjaak, hij had er ook erg veel zin in en was speciaal voor deze band naar Utrecht gekomen. Omnium Gatherum bestaat uit zes leden en vooral bij het laatste album (Origin uit 2021) had de band het lef om death metal te combineren met invloeden uit de lichte popmuziek. Hierdoor werd deze release niet zo goed ontvangen door de diehard fans maar werden er ook weer nieuwe aangeboord. Vanavond werden er twee nummers van gespeeld Reckoning en Solemn en dan blijkt dat deze nummers juist live een meerwaarde zijn door de fijne afwisseling waarin veel invloeden van traditionele hard rock en heavy metal zijn verwerkt. De vijf heren maken een zeer gemotiveerde indruk, maar Pelkonen spant de kroon door het publiek veelvuldig te betrekken bij de show. Ondanks dat de cleane zang er soms niet helemaal goed uitkomt, wisselt het kwintet goed de wat snellere songs af met de fraaie rustige passages. Verder is het ook genieten van het heerlijke leadwerk van Markus Vanhala. Echt genoten van dit optreden!

Zanger Jukka Pelkonen

Fantastisch optreden

Primordial kende ik eigenlijk helemaal niet zo goed, dus was het een inhaalslag voor mij om snel wat albums te gaan luisteren. Dit beviel me eigenlijk best wel. Frontman Alan Averill komt geschminkt het podium op met een strop om zijn hals, de aandacht hierop wordt nog even bevestigd bij het nummer To Hell or the Hangman. Grappig is het dikke boek dat op de rand van de drumstelriser ligt, af en toe kijkt hij er even in. Is het de tekst of weet de man niet welk nummer er volgt? Wel wordt er tussendoor nog een fles wijn neergezet als hij zijn beker leeg geslobberd heeft. De frontman is een opvallende verschijning maar de andere leden van de band zorgen voor een uitstekende muzikale omlijsting. Hij betrekt het publiek regelmatig bij het optreden en kijkt je af en toe met onheilspellende blik aan. Alan leidt de nummers regelmatig met een korte tekst in en het publiek reageert vanaf de eerste nummers enthousiast. Door de prachtige geluidsmuur samen met de extreme zang wordt het een intens optreden, je wordt helemaal de show ingetrokken. Af en toe zijn ook de folk (lees: Keltische) invloeden in de muziek te horen. De set van vanavond wordt beëindigd met publieksfavoriet Empire Falls. Primordial zorgde voor een heerlijk optreden en hebben mij in ieder geval over streep getrokken, ze hebben er een nieuwe fan bij.

Gitarist Markus Vanhala

Super enthousiast

Paradise Lost staat voor de dertiende keer in Tivoli en dat terwijl er niet heel veel aandacht is voor metal in ons stadsie. Ik zie ze inmiddels ook al voor de negende keer, het is wel een band dus die ik heel graag zie optreden. Ze hebben blijkbaar een streepje voor bij de programmeur in Tivoli want ze staan hier vanavond voor de dertiende (!) keer. Voor mij was dit wel de perfecte afsluiter van het vierluik, ik ben wel een grote fan van de band. Door het goede afgestelde geluid komt het melancholische gitaarspel van Gregor Mackintosh zeer goed uit de verf, dit blijft één van de sterkste troeven van Paradise Lost. De line-up van de band is al vanaf 1988 (de oprichtingsdatum) vrijwel constant, zanger Nick Holmes, de gitaristen Gregor Mackintosh en Aaron Aedy en basgitarist Steve Edmondson alleen drummer Guido Montanarini is er sinds een jaar of twee nieuw bij nadat Waltteri Väyrynen gestopt is.

Primordial

Intens gebeuren

Voordeel van de wat kortere set is dat er vanavond bijna alleen maar “klassiekers” gespeeld worden. Faith Divides Us - Death Unites Us, One Second, As I Die, No Hope in Sight, Embers Fire en de “meezinger” Say Just Words. De band weet zoals altijd een strakke show neer te zetten en de heer Holmes zorgt met zijn Britse humor af en toe voor een leuke anekdote. Ik heb een rondje gelopen en wat foto’s van boven gemaakt om uiteindelijk weer terug op mij oude plekje te komen. Bij de tonen van het laatste nummer Ghosts ben ik gaan lopen om toch nog een aantal uurtjes nachtrust te pakken, maandagmorgen is toch niet de meest favoriete ochtend van mij. Zal vast niet de enige zijn die daar last van heeft… Het was in ieder geval weer een heerlijk feestje met een aantal toffe bands en hopelijk gaat Tivoli verder met het programmeren van de stevige muziek en volgend jaar graag ook weer een Ultima Ratio Fest, dan deel 3!

Paradise Lost, foto vanaf het balkon

Vanaf de andere kant van de zaal

En nog een keer vanaf de bar

Omnium Gatherum - Solemn (gedeelte)

Paradise Lost - Faith Divides Us - Death Unites Us

Hangman's Chair en Paradise Lost * 5 oktober 2022, Tivoli Pandora - Utrecht

 

Setlist Hangman's Chair:
An Ode to Breakdown, Cold & Distant, Who Wants to Die Old,
Storm Resounds, Naïve, 04/09/16, Loner en A Thousand Miles Away.
Setlist Paradise Lost:
Enchantment, Forsaken, Blood and Chaos, Faith Divides Us - Death Unites Us,
Eternal, One Second, Serenity, The Enemy, As I Die, The Devil Embraced,
No Hope in Sight en Say Just Words. Toegift: Darker Thoughts, Embers Fire en Ghosts.

Hangman's Chair

De uitstekende drummer Mehdi Birouk Thépegnier

Het is duidelijk dat er in Tivoli in Utrecht niet al te veel ruimte is voor metal maar dan is het toch wel bijzonder dat Paradise Lost er vanavond voor de twaalfde(!) keer optreedt. De band heeft blijkbaar een prima band opgebouwd met de mensen in Utrecht, jammer dat er niet meer bands zijn die dat hebben. Het is echt niet zo heel moeilijk als je een beetje in deze “wereld” bekend bent om jaarlijks een goed programma in elkaar te zetten. Goed voor de fans maar zeker ook voor de omzet van Tivoli zelf. Maar goed, we pakken zoveel mogelijk rock/metal optredens mee als we kunnen in ons stadsie, want het is gewoon fijn als je niet al te ver hoeft te reizen. Omdat deze week met vier(!) concerten al redelijk volgeplempt is zijn we met de auto gegaan, moest de volgende dag ook alweer om 6:00 uur op.

Zanger/gitarist Cedric Toufouti

Mooi licht

Wij (Robin en ik) zijn al een tijdje fan van deze band en hadden al heel snel de kaarten hiervoor gekocht. Gelukkig maar want het is vanavond stijf uitverkocht. Van de twaalf keer hebben we Paradise Lost drie keer eerder in Utrecht gezien, in 2017, 2015 en in de oude Tivoli nog in 2012. Ook op Graspop hebben we een mooi rijtje staan, 2012, 2014, 2019 en dit jaar nog. We weten dus wel een beetje wat we kunnen verwachten vanavond. Kimberley was er vanavond ook weer bij, we troffen haar in de rij bij de ingang van Tivoli. Grappig is dat enkele weken geleden Hangman’s Chair werd aangekondigd als support, deze band had ik nog op 19 mei in DB’s een geweldig optreden zien geven, toen als headliner. Net als toen begint de band met de rug naar het publiek toe aan het optreden, voor vier grote witte lampen. De mannen zijn opgegroeid in een buitenwijk van Parijs en via de hardcore punk ontdekt de band ook het zwaardere, langzame werk. Het heavy geluid van Hangman’s Chair valt het beste te omschrijven als een mengeling tussen doom en grunge.

Prima maar wel wat eentonig optreden

Paradise Lost

Raakvlakken vind je onder andere met Alice in Chains en met de headliner van vanavond. Na vijf eerdere albums tussen 2007 en 2019 hebben ze dit jaar met een nieuw platencontract bij Nuclear Blast op zak en hebben met het laatste album "A Loner" een flinke doorbraak gemaakt. Het album is zeer goed ontvangen en heeft hoge scores gekregen bij de diverse metal websites en magazines. Helaas kon het me vanavond wat minder bekoren, de muur van geluid werd me op een gegeven moment wat te eentonig. Ook het publiek reageerde wat lauw, ondanks de pogingen van de gitarist en bassist van de band om de boel op te zwepen. Wel genoten van de drummer, wat een beest is dat zeg.

Heerlijke start met Enchantment

Zanger Nick Holmes

Toen was het tijd voor het in 1988 opgerichte Paradise Lost. In 1990 maakte Paradise Lost deel uit van de zogenaamde "Grote Drie" (Big Three) van de death/doom-metal, samen met My Dying Bride en Anathema. Voor wie de band nog nooit eerder gezien heeft lijkt het enthousiasme van zanger/frontman Nick Holmes normaal te zijn maar de echte fans weten wel beter, in de begintijd was hij lang niet altijd zo innemend. Het geluid vanavond is (zoals bijna altijd in Tivoli) erg goed maar wel behoorlijk hard. Bijzonder is dat de line-up van de band al vanaf het begin af aan vrijwel constant is, zanger Nick Holmes, de gitaristen Gregor Mackintosh en Aaron Aedy en basgitarist Stephen Edmondson zijn er al vanaf 1988 (de oprichtingsdatum) bij. Alleen (sessie)drummer Guido Montanarini is er dit jaar bij gekomen nadat Waltteri Väyrynen (vanaf 2015) er dit jaar mee gestopt is.

Dynamisch optreden

Mooie gast die Aaron Aedy

Geopend wordt er met het lekkere Enchantment, een oudje van het album “Draconian Times” uit 1995. Daarna is het tijd om aandacht te schenken aan het laatste album “Obsidian”uit 2020 waarvan nu eindelijk nummers live gespeeld kunnen worden. Het fijne Forsaken, maar later in de set worden ook nog Serenity, The Devil Embraced, Darker Thoughts en Ghosts gespeeld. De laatste twee nummers worden in de toegift gedaan, met daartussen ingeklemd een heerlijke kraker namelijk Embers Fire. Het melancholische gitaarspel van Gregor Mackintosh blijft één van de sterkste troeven van Paradise Lost maar het blijft ook een genot om deze op-en-top-professionals aan het werk te zien. We genieten ook van slaggitarist Aaron Aedy, de man staat recht voor onze neus en straalt constant plezier en vrolijkheid uit en klapt af en toe net zo hard voor ons als wij voor de band klappen.

Doom

Bassist Stephen Edmondson

Het ijzersterke songmateriaal staat natuurlijk overeind, in welke vorm de band ook is. Heerlijke nummers als, Faith Divides Us - Death Unites Us, One Second, As I Die en No Hope in Sight komen voorbij. Veel mensen hebben een hekel aan de “meezinger” Say Just Words maar wij vinden het wel lekker, we blèren dan ook flink mee. Er ontstaat in het laatste deel van het optreden een kleine pit tot genoegen van de band. Er is een mooie afwisseling tussen de oude en nieuwe nummers ende wat langzamere en snelle. De band weet zoals altijd een strakke show neer te zetten en de heer Holmes zorgt met zijn Britse humor af en toe voor een leuke anekdote. Zoals wanneer hij aangeeft bij de piano intro op tape dat dit wel de kleinste pianist ter wereld is en we hem daarom niet kunnen zien. Nog even na gekletst met Eric Hazebroek (Vetrar Draugurinn), we zien hem en de band over vier weken weer optreden op het Brainstorm Festival. We waren mooi op tijd thuis zodat ik me fris en fruitig de volgende dag weer 100% kon inzetten voor mijn prettige werkgever.

Gitarist Gregor Mackintosh

Heerlijke avond gehad

Graspop Metal Meeting dag 2 * 17 juni 2022, Dessel - België

Graspop Metal Meeting

16, 17, 18 en 19 juni 2022, Dessel - België

We hebben op de tweede dag de volgende bands gezien: Phil Campbell and the Bastard Sons, Beyond the Black, Dool, Gloryhammer, Steel Panther, Black Label Society, The Vintage Caravan, Employed to Serve, Alcest, Paradise Lost, Megadeth, Whitesnake en Within Temptation.

Phil Campbell and the Bastard Sons

Tyla en Todd Campbell

Vrijdag ging onze eigen "longest day" worden. Zo gingen we dus al vroeg op pad om de eerste band van die dag, Phil Campbell And The Bastard Sons te gaan zien. We waren meteen alweer met ons gezellige clubje, waaronder Rens en Maureen. Phil Campbell and the Bastard Sons is een rockband uit Wales, opgericht in 2016 door de oude Motörhead-gitarist Phil Campbell, na de dood van Motörhead-frontman Lemmy in 2015. Zijn zonen Todd, Dane en Tyla spelen respectievelijk gitaar, drums en bas en Joel Peters werd geadopteerd voor de zang. De band heeft twee bepaald geen slechte albums uitgebracht maar speelt vandaag alleen Motorhead nummers. Nou ja, dan kun je eigenlijk op Graspop geen flater slaan. Wij deden dan ook flink mee met de ene na de andere Motorhead kraker. Na het optreden bleven we op onze plek maar schoven we wel helemaal naar het midden (we hadden geen zin om helemaal om te lopen) om het optreden van Beyond the Black te zien. Dit werd verrassend goed, deze Duitse symfonische metal band opgericht in 2014 in Mannheim (Duitsland) beschikt in Jennifer Haben over een geweldige zangeres. Ik had de band in 2015 gezien in de Melkweg als support van Armored Saint en Queensrÿche en was toen al enthousiast geraakt. Ook de rest van ons groepje waren zeer te spreken over het optreden, het ene nummer was nog beter dan het andere. Horizons, Lost in Forever, Heart of the Hurricane, het heerlijke Human (met masker), het voor het eerst live gespeelde nieuwe nummer Reincarnation, In the Shadows en Shine and Shade. Ik wilde eigenlijk wat eerder weg omdat ik mijn favoriete band Dool wilde zien (had ik de laatste keer in de Helling beloofd aan Raven, echt waar hoor) maar ik wilde het afsluitende nummer Hallelujah van Beyond the Black zeker niet missen. Dus nadat we dit uit volle borst hadden meegebruld ging ik snel in m'n eentje op weg naar de Marquee. 

4x zanger Joel Peters

Phil

Drummer Dane Campbell

Gezellige boel

Beyond the Black

Eus Straver maakt een foto voor de Aardschok of...

De geweldige zangeres Jennifer Haben

Het nummer Human met masker

Beyond the Black - Human

Heerlijk optreden

Dool

Dool weet altijd een bepaald hypnotiserend sfeertje neer te zetten en ik ken elk nummer inmiddels wel door en door. Toch kwam ik er nu wat moeilijker in omdat ik wat later was "ingestapt" en dacht al redelijk snel, ik ga weer terug naar mijn familie en vrienden. Zo zag ik nog een paar lekkere onzin nummertjes van Gloryhammer. Inmiddels was maatje André ook gearriveerd, hij bleef vandaag maar ging vanavond toch weer naar huis om zich bij zijn gezin te voegen. Zo stonden we dus met z'n viertjes te bakken in de zon bij Steel Panther. Dit is totaal niet aan mij besteed, onderbroekenlol en ik vind het ook nog eens slechte nummers, dus bij deze gezegd. Ze leuteren deze keer meer dan ze spelen en stellen hun nieuwe (waarschijnlijk tijdelijke) bassist Spider voor. Is dat de reden dat er zo weinig nummers worden gespeeld? De band haalt een meisje van Aziatische afkomst het podium op tijdens ‘Asian Hooker’, en frontman Michael Starr doet nog eens een wankele Ozzy na met de cover Crazy Train. Met 17 Girls in a Row staat het hele podium weer vol met dames, een aantal daarvan laten zoals gebruikelijk bij Steel Panther hun bovenlijf zonder bustehouder zien. De meeste lol ontstaat nog als een jongen zittend op de schouders van een vriend zijn shirt omhoog trekt en zijn nippels showt. Met stroom die uitvalt tijdens ‘Community Property’ zit er toch nog een verrassing in de set. 

Raven van Dorst

Geweldige band

Gloryhammer

Tsja, je ziet wat rondlopen

André is er nu ook bij

Steel Panther

Op de andere mainstage speelde Black Label Society met Zakk Wylde in een kilt, wat waarschijnlijk geen slecht idee is met de hitte...... Gek genoeg kan ik er net als andere jaren live niet zo voor warmlopen. Blijft wel raar, heb net het allernieuwste album Doom Crew Inc. gekocht en deze is zeer regelmatig te vinden op mijn draaitafel. Het nieuwe lekkere nummer Set You Free (kijk de grappige clip eens op YouTube) past naadloos in de set. Ons groepje splitste zich, Debora en Robin gingen naar Bullet For My Valentine. Deze had ik pas nog gezien in Tivoli en dat viel wat tegen, maar ik begreep later van Robin dat het deze keer erg goed was geweest. Misschien doordat ze zich vooral beperkten tot de grootste hits? Ik ging samen met André naar de IJslandse stoner band The Vintage Caravan, hier is André een groot fan van en de laatste keer dat we deze band hadden gezien (ook op Graspop) was het een zalig optreden geweest. De songs zijn diep geworteld in de jaren zeventig en klinken afwisselend opzwepend, psychedelisch en bij vlagen erg pakkend. Met het felle Whispers werd gestart en verdere hoogtepunten waren Reset, Can’t Get You Off My Mind en de afsluiter Expand Your Mind.

Met de nieuwe bassist Ricky Dazzle

Blote borsten op het podium en in het publiek

Setlist Phil Campbell And The Bastard Sons:
Iron Fist, Damage Case, Born to Raise Hell, Rock Out, (We Are) The Road Crew,
Ace of Spades, Silver Machine, Bomber, Going to Brazil en Killed by Death.
Setlist Beyond The Black:
Horizons, Lost in Forever, Heart of the Hurricane, Human,
Reincarnation, In the Shadows, Shine and Shade en Hallelujah.
Setlist Dool:
She Goat, Be Your Sins, Oweynagat, God Particle, Wolf Moon, Love Like Blood en Dust & Shadow.
Setlist Gloryhammer:
The Siege of Dunkeld (In Hoots We Trust), Gloryhammer, The Land of Unicorns, Fly Away, Hootsforce, Angus McFife, Universe on Fire en The Unicorn Invasion of Dundee.
Setlist Steel Panther:
Goin' in the Backdoor, Tomorrow Night, Asian Hooker, All I Wanna Do Is Fuck (Myself Tonight), Crazy Train, Weenie Ride, 17 Girls in a Row, Community Property en Gloryhole.

Black Label Society

Mooi stapeltje...

Lekker gitaarwerk

Zakk Wylde

The Vintage Caravan

4x zanger/gitarist Óskar Logi Ágústsson

Employed to Serve

Gitarist Sammy Urwin

We hadden even wat tijd over voordat we naar Alcest gingen, dus pikten we op de Jupiler Stage (we kwamen er toch langs) een stukje mee van Employed to Serve. Deze hardcore band werd enkele jaren geleden opgepikt door niemand minder dan Oli Sykes van Bring Me the Horizon en sindsdien gaat het hen voor de wind. Onder het genot van een snack en een biertje deden we een nummertje of drie en dat was dan ook wel weer genoeg, we wilden op tijd zijn voor Alcest. Deze Fransen zijn een geval apart binnen de extreme metalwereld. Bezeten door de verkillende black metal van begin jaren 90 én van post rock/shoegaze, combineerde zanger/gitarist Neige deze stromingen tot een eigen subgenre: black gaze. Deze vaak dromerige speelstijl past perfect bij de tekstuele achtergrond, waarin Neige zijn jeugdherinneringen over contacten met een andere, parallelle wereld de vrije loop laat en er vol melancholie aan terugdenkt. Dit werd toch wel één van de hoogtepunten voor mij van deze Graspop editie, niet in het minst en waarschijnlijk geïnspireerd door de dromerige muziek van de band. In het midden van de set hadden André en ik het even over onze kids en hoe snel alles eigenlijk voorbij gaat. Een dikke knuffel en een traantje gaf dit emotionele momentje iets magisch. Onze wegen scheidden nu weer, André ging naar Megadeth en ik ging met Debora en Robin naar één van onze favoriete bands Paradise Lost. 

Schreeuwer Justine Jones

Alcest

Mooie sfeer

Zanger Neige

Paradise Lost bestaat al sinds 1988 en maakt deel uit van de zogenaamde "Grote Drie" (Big Three) van de death/doom-metal, samen met My Dying Bride en Anathema. Gelukkig staan ze in de Marquee en niet buiten want daardoor weten de Britten een behoorlijke grafsfeer te scheppen. Het melancholische gitaarspel van Gregor Mackintosh is en blijft de sterkste troef van Paradise Lost. Natuurlijk werden er wat nieuwe nummers gespeeld Forsaken, Blood and Chaos, Darker Thoughts en als afsluiter Ghosts want je hebt namelijk niet voor niks met de twee laatste albums enorm gescoord in alle toplijsten. Natuurlijk genoten we ook van de hits Embers Fire, Say Just Words en No Hope in Sight. Gelukkig hebben we al kaarten voor het optreden van Paradise Lost in Tivoli Utrecht op woensdag 5 oktober, dan worden vast en zeker nog meer nummers van de laatste twee topalbums gespeeld. Na dit fijne optreden nog snel even naar Megadeth, heerlijk om nog een aantal bekende kleppers te zien en horen met Symphony of Destruction, Peace Sells en Holy Wars... The Punishment Due. Heel opvallend is dat Dave Mustaine zeer goed gemutst is en uitgebreid de tijd neemt om het publiek te bedanken. Ook verteld hij dat hij heel dankbaar is dat hij de keelkanker overwonnen heeft en al weken over Graspop te praten met zijn mede companen. Jullie hebben veel coole festivals in Europa, maar Graspop is het beste. Ik zeg dat natuurlijk overal... dat Graspop het beste is”, lacht hij. Tsja, dan is zo'n akelige ziekte toch nog ergens goed voor geweest.

Zero op gitaar

We hebben genoten

Setlist Black Label Society:
Bleed for Me, Demise of Sanity, Destroy & Conquer, Heart of Darkness,
A Love Unreal, Set You Free, Fire It Up, Suicide Messiah en Stillborn.
Setlist The Vintage Caravan:
Whispers, Crystallized, Reflections, Reset, On the Run,
Dark Times, Can’t Get You Off My Mind en Expand Your Mind.
Setlist Employed to Serve:
Universal Chokehold, The Mistake, Owed Zero, Mark of the Grave, Eternal Forward Motion, Sun Up to Sun Down, Party's Over, We Don't Need You, Exist, Force Fed, I Spend My Days (Wishing Them Away).
Setlist Alcest:
Les jardins de Minuit, Protection, Sapphire, Écailles de Lune - Part 2, Autre Temps, Oiseaux de Proie en Délivrance.

Paradise Lost

Een goed gevulde Metaldome

Zanger Nick Holmes 

Megadeth

Dave Mustaine was uitstekend gestemd

IJzersterk

We hadden even wat tijd over (en mijn zonnebril was gebroken) dus liep ik samen met Debora en Robin een rondje over de markt. Blijft altijd leuk al die bijzondere snuisterijen die hier te bewonderen en te koop zijn. We wilden afsluiten met Within Temptation vandaag dus gingen we naar de North Stage. Zo konden we ook nog genieten van een groot deel van het Whitesnake optreden. Helaas zijn de stembanden van zanger David Coverdale (70) al een tijdje behoorlijk versleten, hij probeert in ieder geval niet meer zo te krijsen om te verbergen dat hij de (middel)hoge noten niet meer haalt. Maar er is wel de nodige ondersteuning in de vorm van uitstekende backing zang en het lijkt er wel erg op dat er een tape meeloopt. Maar goed, met dit soort grootheden ben je al snel geneigd om het één en ander door de vingers te zien. De opener Burn blijft een geweldig nummer en de hits Fool for Your Loving, Is This Love, Here I Go Again en Still of the Night worden afgewisseld met gitaar, keyboard en drum solo's om David tussendoor op adem te laten komen. Blijkbaar is toch niet elk "oudje" op Graspop nog superfit. Daarna was het tijd voor Within Temptation. Deze band heb ik samen met de kids (toen ze nog veel kleiner waren) heel vaak zien optreden. 

Rondje over de metalmarkt

Whitesnake

De set begon erg lekker met Our Solemn Hour maar daarna zijn mij te veel (vooral nieuwe) nummers te poppy. Wat jammer dat er zoveel nummers zijn waar de backingtracks meelopen omdat de andere zanger(es) van het duo niet op het podium staat. En dat zijn er best veel, de band heeft veel hits gehad waarin Sharon een duet zong. Zo komen Tarja (Paradise (What About Us?)), Keith Caputo (What Have You Done), Howard Jones (Dangerous), Jacoby Shaddix (The Reckoning) én Anders Fridén (Supernova) voorbij. Je staat te kijken naar vijf nummers waarin iemand zingt die er niet is, dat is gewoon teveel van het goede. Misschien is het dan beter om óf deze nummers niet allemaal te spelen óf om bijvoorbeeld iemand te zoeken die de mannelijke vocalen op zich kan nemen. Dan heb je alleen eventueel het nummer met Tarja nog over, wat wel gelijk één van de betere duetten is. Ook kregen we het gevoel (Robin) dat het allemaal wat onwennig was op het podium, maar dat kan er natuurlijk mee te maken hebben dat het wel erg lang geleden was dat de band optrad (vandaag pas 11 keer sinds eind 2019!). Persoonlijk vind ik de eerste periode van de band (de eerste twee, met een beetje fantasie misschien nog de eerste vier albums) het beste. Daarna zijn ze wat mij betreft te soft geworden. Maar goed Sharon den Adel blijft nog altijd een geweldige frontvrouw en ze huppelt over het podium als een jong veulen. Maar natuurlijk nog veel belangrijker, ze zingt nog altijd de sterren van de hemel. Tijdens ‘Raise your Banner’ zwaait den Adel met een Oekraïense vlag, en ze spelen gelukkig ook nog Ice Queen omdat het zo’n grote hit was in België. Mother Earth’ is een hele fijne afsluiter waar wij ondertussen gaan lopen om de grote stroom voor te zijn. We waren pas ruim over 01:00 uur thuis, maar de komende dagen zouden een stuk relaxter zijn. 

Within Temptation

Ruud Jolie en Stefan Helleblad

Veel vuur

Sharon zingt nog steeds de pannen van het dak

Setlist Paradise Lost:
Enchantment, Forsaken, The Enemy, Blood and Chaos, Hallowed Land,
Embers Fire, Say Just Words, Darker Thoughts, No Hope in Sight en Ghosts.
Setlist Megadeth:
Hangar 18, Dread and the Fugitive Mind, Sweating Bullets, Angry Again, The Conjuring, Dystopia, A Tout le Monde, Trust, Symphony of Destruction, Peace Sells en Holy Wars... The Punishment Due.
Setlist Whitesnake:
Burn, Slide It In, Love Ain't No Stranger, Slow an' Easy, Fool for Your Loving, Guitar and Keyboard Solos, Crying in the Rain, Drum Solo, Crying in the Rain reprise, Is This Love, Give Me All Your Love, Here I Go Again en Still of the Night.
Setlist Within Temptation:
Our Solemn Hour, Faster, In the Middle of the Night, The Reckoning, Paradise (What About Us?), Shed My Skin, Stand My Ground, Entertain You, What Have You Done, And We Run, The Purge, Raise Your Banner, Ice Queen, Supernova, Stairway to the Skies en Mother Earth.

Mooie show

Met de Oekraïnse vlag bij Raise Your Banner


Lees hier verder over dag 3