Lost Society, Sólstafir en Amorphis * 29 oktober 2023, Tivoli Ronda - Utrecht

 

Setlist Lost Society:
112, Underneath, Riot, Awake, What Have I Done, Into Eternity, No Absolution en Stitches.
Setlist Sólstafir:
Bláfjall, Akkeri, Ör, Fjara, Ótta en Goddess of the Ages.
Setlist Amorphis:
Northwards, On the Dark Waters, Bad Blood, The Moon, Thousand Lakes, Into Hiding,
Magic and Mayhem, Black Winter Day, Silver Bride, Sky Is Mine, Wrong Direction,
Amongst Stars, Seven Roads Come Together, My Kantele en House of Sleep. Toegift: The Bee.

Lost Society

Zanger/gitarist Samy Elbanna

Nadat ik de auto geparkeerd had op mijn werk was ik net voor de regen binnen bij Tivoli. Na het innemen van mijn vaste plek links van het podium bij de bar kwam Kimberley binnen op het moment dat support band Lost Society begon met het optreden. Ook Saskia, Argo, Nikki waren er, later kwamen daar ook Martijn en Liza nog bij.Lost Society is een Finse metalband uit Jyväskylä, opgericht in 2010. De huidige line-up van de band bestaat uit gitarist en zanger Samy Elbanna, gitarist en achtergrondzanger Arttu Lesonen, bassist en achtergrondzanger Mirko Lehtinen en drummer Taz Fagerström. De band werd aanvankelijk beschouwd als een thrashmetalband maar inmiddels zijn er veel nu-metal en metalcore invloeden in de muziek te vinden. Dit heeft wel een paar albums geduurd, deze stijl is vooral terug te vinden in de laatste twee albums. Vooral het pas uitgekomen album If the Sky Came Down (2022) is (mede daardoor) erg goed ontvangen. Ook daarom zijn op twee na (Into Eternity en No Absolution) alle nummers vanavond van het nieuwe album. Zanger/gitarist Samy Elbanna is wel de blikvanger, het mannetje gaat flink tekeer op het podium en staat vrijwel niet stil. Leuk om de avond mee te starten.

Sólstafir

Zanger/gitarist Aðalbjörn "Addi" Tryggvason

Daarna was het tijd voor een band die ik nooit eerder live heb zien optreden. Wel een beetje gek eigenlijk, maar blijkbaar is het er nooit zo van gekomen. De IJslandse post-metalband Sólstafir is al opgericht in 1995 en weet een heel mooi sfeertje neer te zetten. Na een intro van 10 minuten met niemand op het podium komen de mannen tevoorschijn. De songs (in het IJslands) bevatten een zeer goede balans tussen hard en zacht, met bakken vol sfeer en magische momenten. Zo klinkt de wanhoop goed door in het stemgeluid van Tryggvason. De bandleden hebben het prima naar hun zin, bassist Svavar Austman toont veel beleving en gitarist Sæþór Maríus Sæþórsson is de rust zelve. Helaas moet ik wel zeggen dat ik in het begin van de set (de nieuwe nummers Akkeri en Ör) regelmatig afdwaal met m'n gedachten en tussendoor maar een paar biertjes ga halen. Pas bij de laatste drie nummers (niet toevallig de oudere) werd ik wakker geschud. Nu gaat het pas lekker los, het geweldige Fjara, Ótta en bij Goddess of the Ages springt de zanger van het podium tussen het publiek. Hij begint aan een ronde over beide tribunes en het balkon. Tussendoor worden er knuffels uitgedeeld, erg leuk om te zien. Daarna worden we nog even aangemoedigd om na elke keer 1,2,3,4 te juichen en is het geslaagde optreden voorbij.

Sólstafir

Gitarist Sæþór Maríus Sæþórsson

Toen was het tijd voor de headliner van vanavond, Amorphis. De band is opgericht door Jan Rechberger, Tomi Koivusaari en Esa Holopainen in 1990. Aanvankelijk was de band een death metal act, maar op latere albums evolueerden ze naar het spelen van andere genres, waaronder progressieve metal en folk metal. Ze gebruiken veelvuldig de Kalevala, het epische gedicht van Finland, als bron voor hun teksten. De Finse headliner heeft met Queen Of Time (2018) en Halo (2022) twee moderne klassiekers afgeleverd, die dan ook in veel jaarlijstjes te vinden zijn. Amorphis staat al jaren garant voor stevige kwaliteits metal. Sinds de komst van Tomi Joutsen (vanaf het album Eclipse uit 2006) ligt het muzikale recept redelijk vast en zit de afwisseling vooral in het gebruik van grunts, clean gezongen melodieuze refreinen met soms een psychedelische inslag. Het is één van mijn favoriete bands, zie ze vanavond voor de twaalfde keer dus helemaal objectief is dit verslag misschien niet......  

Gitarist Sæþór Maríus Sæþórsson en bassist Svavar Austman

Zanger maakt rondje over tribunes en balkon met knuffels

Vanaf het begin is het al duidelijk dat de band een gewonnen wedstrijd speelt. Zoals altijd is het geluid in Tivoli prima in orde, daardoor is het bijvoorbeeld genieten van Esa Holopainen’s majestueuze gitaarmelodieën. Tomi Joutsen is in absolute topvorm, al blijft hij in de tussendoor praatjes altijd wat schuchter overkomen. Amorphis heeft een deathmetal historie maar inmiddels zit er nogal wat progmetal in de nummers dus kan iedereen zijn hart vanavond ophalen. De set is prachtig opgebouwd, met Northwards, On the Dark Waters, The Moon en Seven Roads Come Together komen er ijzersterke nummers van het laatste album Halo (2022) voorbij. Afgewisseld met de "oude deathmetal krakers" Thousand Lakes, Into Hiding en Black Winter Day afkomstig van het cult album Tales from the Thousand Lakes uit 1994. "Meezingers" zijn er ook, Silver Bride, Sky Is Mine, het heerlijke Amongst Stars (met een digitale Anneke van Giersbergen), My Kantele en House of Sleep. Had nog wel een beetje gehoopt dat Anneke vanavond in het echt op het podium zou staan, maar helaas. Het is gewoonweg onmogelijk om stil te blijven staan, Amorphis maakt duidelijk dat de band inmiddels tot één van de allergrootste metalbands is uitgegroeid. Met The Bee sluit de band een ijzersterk optreden af. Wat gun ik het deze band, na bijna 35 jaar hard werken een bijna volle Ronda en dat nadat ik ze in 2010 nog in een halfvolle Tivoli de Helling gezien heb...... 

De band bedankt het publiek

Amorphis

Amorphis

Prachtig gitaarwerk

Tomi Joutsen

Santeri Kallio op keyboards

Gitarist/achtergrondzanger Tomi Koivusaari

De geweldige gitarist Esa Holopainen

Santeri Kallio

Tomi Joutsen

Nog een keer Tomi

Geweldige stem

Veel plezier

Drummer Jan Rechberger

Amorphis - Amongst Stars

Graspop Metal Meeting dag 4 * 19 juni 2022, Dessel - België

 

Graspop Metal Meeting

16, 17, 18 en 19 juni 2022, Dessel - België

We hebben op de vierde dag de volgende bands gezien: Alestorm, Alice Cooper, Amorphis, Evil Invaders, Skillet, The Offspring

Vaderdagkado van Debora en Robin

Robin kon vandaag voor het eerst zijn jasje aan

Zondagmorgen werd ik verrast door Debora en Robin met een mooie Graspop handdoek, petje en lief kaartje voor mijn vaderdag. Deze dag kon dus helemaal niet meer stuk. Zij gingen eerst naar het zwemparadijs en we wilden vandaag beginnen met Skilet. Maar alles ging super soepel deze morgen en we kwamen al bij het begin van Evil Invaders bij de Mainstage aan. Deze speedmetal band maakte er weer een feestje van, Evil Invaders is de laatste jaren groter en populairder geworden. Het hele optreden is een aaneenschakeling van heerlijk snelle nummers maar dat stopt even als de powerballad In Deepest Black gespeeld wordt. Dit komt van het laatste album en is werkelijk een klassieker in wording. Qua stemgeluid treedt zanger Joe af en toe in de voetsporen van Rob Halford, snel, ruig en angstaanjagend, maar ook melodieus en wat een schitterend gitaarwerk kent In Deepest Black. Wat een fantastisch concert! Skillet heeft meteen alles mee, dat blijkt als de bandleden van Skillet het podium onder luid gejuich betreden. Iedereen heeft er veel zin in, want direct gaan de handen omhoog als frontman John Cooper erom vraagt en zingen velen mee tijdens opener Whispers in the Dark. Het feest wordt alleen maar groter met het vroege hoogtepunt Awake and Alive, waarvoor een cellist ten tonele verschijnt. Met The Resistance schreeuwt iedereen zijn of haar keel schor en gaan de handen in de lucht. Skillet zorgt zoals eigenlijk altijd voor een enorme positiviteit en laat iedereen met een lach op het gezicht achter.

Evil Invaders

Vet optreden

Links zanger/gitarist Joe

Skillet

Skillet - Monster

Zanger/gitarist John Cooper

Kijken zijn ouders nou mee?

Korey Cooper

Tate Olsen op cello

De partyband Alestorm is een graag geziene gast op een festival. Het ging dan ook vanaf het begin af aan los met Keelhauled , Treasure Chest Party Quest in en de meezinger Mexico. Zanger Christopher Bowes maakte wat reclame voor het nieuwe album Seventh Rum of a Seventh Rum, hiervan werd Magellan’s Expedition en P.A.R.T.Y. gespeeld. Bij het populaire nummer Hangover kwam Beef Guy het podium op en gooide enkele biertjes achterover en nam daarna de snellere zang voor zijn rekening. Alestorm had de vraag gekregen om het nummer Zombies Ate My Pirate Ship te spelen en om dit op te dragen aan Robbe, dit op verzoek van Rani Deriemaeker (28). Haar tweelingbroer was drie maanden geleden uit het leven gestapt en dit was hun favoriete nummer. Het hele veld zong met kippenvel op de armen mee. Daarna ging het weer helemaal los met Drink, Pirate Metal Drinking Crew en de middelvingers omhoog met Fucked With An Anchor. Het geweldige optreden werd afgesloten met Shit Boat. Het blijft de grootste onzin allemaal maar wat geeft het, het is zo ontzettend leuk om erbij te zijn op een festival. Kijk eens op YouTube, hier staat het gehele live concert op van Alestorm in 013 om een indruk te krijgen hoe de band er telkens in slaagt om er een groot feest van te maken.

Een uitstekende live band

Alestorm

Alestorm - Drink

Wapperende haren

Altijd feest

Setlist Evil Invaders:
Hissing in Crescendo, Mental Penitentiary, As Life Slowly Fades, In Deepest Black, Sledgehammer Justice, Tortured by the Beast, Broken Dreams in Isolation, Feed Me Violence, Die for Me en Raising Hell.
Setlist Skillet:
Whispers in the Dark, Rise, Surviving the Game, Legendary,
Awake and Alive, Hero, Feel Invincible, Comatose, Monster en The Resistance.
Setlist Alestorm:
Keelhauled, Treasure Chest Party Quest, Mexico, Magellan's Expedition, The Sunk'n Norwegian, Alestorm, Hangover, P.A.R.T.Y., Zombies Ate My Pirate Ship, (ter nagedachtenis voor de Belgische fan Robbe), Drink, Pirate Metal Drinking Crew, Fucked With an Anchor en Shit Boat (No Fans).

Alice Cooper

Uitstekend in vorm

Alice Cooper - No More Mr. Nice Guy

4x Nita Strauss

Bassist Chuck Garric

Grote Frankenstein

Het Stoopid!

Alice op de mondharmonica

Debora kon ons niet meer vinden...

Uitstekende en goed ingespeelde band

Momentje voor Nita

Roses On White Lace

Billion Dollar Babies

Boze baby's

Arm kindje

Onder de guillotine

Alice Cooper - School's Out

Daar gaat z'n koppie

Thank You Graspop!

De poppunk band The Offspring is voor het eerst op Graspop te bewonderen. En hoewel de zanger Dexter Holland van de band niet de allerbeste stem heeft zijn de nummers zo herkenbaar en catchy dat je gewoon niet stil kan blijven staan. Wie kent dan ook niet de hits zoals Come Out and Play, Pretty Fly For A White Guy, Self Esteem en The Kids Aren’t Alright? Dat is ook wel te zien aan het publiek, de band krijgt misschien wel de meeste crowdsurfers en moshpits van het weekend. Prima optreden en bijzonder leuk voor de afwisseling. Debora had voor de grap 30 plastic bekers gezocht, zoals ze zelf zei om de traditie van Rick in ere te houden. Ze kreeg bij het inleveren daarvan twee kaartjes om eendjes te gaan vangen. Dit lukte beiden prima en is weer eens iets anders dan karpers op het droge trekken. Het is ook wel goed dat je er iets leuks voor krijgt, zo stimuleer je deze activiteit en zodoende liggen er dan ook erg weinig bekers op het festivalterrein. Robin kreeg een hele leuke Graspop patch, kan natuurlijk mooi op zijn jasje en Debora kreeg een rondje in het reuzenrad. Zo werd er door het stel een rondje gedraaid in het rad onder een prachtige regenboog. 

The Offspring

Dynamisch optreden

The Offspring - Come Out And Play

Twee bonnen voor dertig bekers, eendjes vangen

In het reuzenrad

We hadden besloten dat het allerlaatste optreden op het festival voor ons Amorphis zou zijn. Eén van onze favoriete bands en dat werd zeker bevestigd door een retestrakke en foutloze set met songs uit heel hun carrière. We deden dit, hoe mooi en toevallig, samen met Mr. Teikmisun en zijn maatjes uit Venezuela en Barcelona. De Finnen hebben de death metal van ruim 30 jaar geleden ingeruild voor een volwassener en complexer geluid vol diverse invloeden. Natuurlijk worden er drie nummers ingepast van de net uitgekomen release Halo. Northwards, On the Dark Waters en The Moon worden daarvan gespeeld. Deze worden afgewisseld door alleen maar door ons volop meegezongen krakers, Death of a King, Silver Bride, Wrong Direction, Black Winter Day, The Bee en House of Sleep. In tegenstelling tot het optreden van de band op Graspop 2015 werden nu wel de topnummers gespeeld. Toen werd het album Tales From the Thousend Lakes in z'n geheel gespeeld en was het een dooie boel en liep de tent leeg. Het blijft voor ons nog wel een raadsel dat de band nooit écht doorgebroken is want muzikaal en ook kwa stemgeluid is er niet veel beters te vinden. Maar goed, nadat we nog een laatste groepsfoto hadden gemaakt en we ook nog als een soort afscheidsfoto met z'n drietjes voor de marquee op de plaat waren gezet was het toch echt afgelopen. We liepen voor de laatste keer door de in- en uitgangspoort en dan word ik toch altijd wel wat wee van binnen. Natuurlijk is vier dagen een heerlijk lange periode maar een afscheid doet toch altijd een beetje pijn. 

Amorphis!

Geweldig optreden

Zanger Tomi Joutsen

Mooi licht

Amorphis - Silver Bride

Dit was mijn 12e Graspop en het was even afwachten hoe ik festival na drie jaar "stilstand" zou verteren. De eerste dag hadden we 21(!) kilometer gelopen en had ik 's avonds toen ik thuis kwam twee flinke blaren op mijn grote en mijn "pink" teen. Daar heb ik de drie dagen daarna gewoon op doorgelopen en heb er weinig last van gehad. Ook toen hebben we flinke afstanden gelopen, 18, 16 en 15 kilometer en werden er overdag flink wat liters bier getankt. We hielden daar aan het begin van de avond mee op en gingen dan over op water en soms sloten we dan nog af met een laatste biertje. We kwamen dan ook 's avonds laat redelijk fris weer "thuis".  Het was donderdag al flink warm, maar met vrijdag 30 en zaterdag 34 graden was het pittig heet. Gelukkig had de organisatie voor veel gratis watertappunten  gezorgd en daar maakten we regelmatig gebruik van. Het shirt nat maken en het petje vol laten lopen en dan opzetten, dat verfriste wel! Het was ook super gezellig met Robin en schoondochter Debora, die het ook erg leuk vond. Verder hebben we veel opgetrokken met maatje Rens en zijn vriendin Maureen. Ook zij namen vaak nog wat maatjes mee. Ook met vriendin Susan hebben we een aantal keren opgetrokken, Debora had haar al eerder goed leren kennen bij een concert dit jaar dus dat was wel een voordeel. Vriend André is ook nog een dagje geweest en we hebben met Mr. Teikmisun uit Tenerife en maatjes het festival afgesloten. Renate heeft ons telkens weer flink in de watten gelegd bij thuiskomst en met het ontbijt.

Met Mr. Teikmisun en vrienden uit Venezuela en Barcelona

Afscheid van Graspop 2022 voor de Marquee

Het was zoals altijd weer een onvergetelijk evenement met heel veel goede bands. Het was wel erg druk op z'n tijd, vooral wat later op de dag en daardoor was het wel wat lastiger om dichterbij te komen (en ook om goede foto's te maken). Het festival is enorm gegroeid, we hebben de tijd nog meegemaakt dat je bij 50% van de optredens heel eenvoudig vooraan kon staan en daardoor ook een hele collectie met plectrums kon verzamelen. Aan de andere kant is het prachtig om die enorme mensenmassa te zien op het scherm als de camera over het veld uitkijkt. Op het podium zal het daardoor dik kippenvel zijn voor de bands. De onderlinge sfeer en verbondenheid blijft wel geweldig om mee te maken, de vriendelijkheid van de vrijwilligers en de beveiligers, de goede bereikbaarheid van het festival, de snelle pendelbussen, de podia en de korte wachttijd bij het eten en de drankjes, alles was weer top geregeld. We zijn in ieder geval gelijk weer begonnen met met sparen voor de editie van 2023, als alles meezit zijn we er dan weer bij!

Laatste keer naar buiten

De volgende dag weer naar huis...

Aftermovie Graspop 2022

De kilometers die we elke dag gemaakt hebben

Het "originele" tijdschema waarmee we elke dag gelopen hebben