Setlist Overtures:
The Maze, Under the Nothern Star, Savior, Empty Trails, Programmed to Serve,
A Different Point of View, The Oracle, Fly Angel en Here We Fall.
Setlist The Silent Wedding:
To Them, The Tale of Strahd, The Return (To Ithaca), Gutter Ballet, Real Temptations en In Vitro.
Setlist Threshold:
Slipstream, The Hours, Liberty Complacency Dependency, Ground Control, Unforgiven,
Siege of Baghdad, Part of the Chaos, Coda, Lost in Your Memory, Watchtower on the Moon, Pilot in the Sky of Dreams, Mission Profile, The Box, Long Way Home, Turned to Dust en Ashes.
Als afsluiter van een concertweek die begon op zondag 2 november met Saint Vitus/Orange Goblin, donderdag 6 november Skid Row/Saxon en zaterdag 8 november Deathstars ging ik op zondag 9 november met Nicole naar Threshold in de Boerderij in Zoetermeer. We gingen met de auto, Nicole is zoziezo al geen openbaar vervoer tijger, maar de Boerderij is ook niet echt eenvoudig te bereiken met de bus en/of trein.
Buiten dat was ik wel geheel voldaan na zo’n week en was het ook nog eens zondagavond. Uiteindelijk was het maar goed dat we met de auto waren want het werd behoorlijk laat. Eigenlijk wel slecht van zo’n organisatie dat met twee voorprogramma’s en een Threshold die eigenlijk altijd een lange set spelen niet eerder word begonnen (of met een voorprogramma minder).
We begonnen met The Silent Wedding, een progressieve metal band uit Griekenland. En dat was een meevaller, lekkere nummers en het klonk allemaal prima. Eén klein minpuntje was wel dat de Engelse uitspraak van de zanger niet helemaal top was, maar goed een kniesoor…… Het één na laatste nummer van de set was Gutter Ballet van mijn lievelingsband Savatage. Daarna was het tijd voor The Overtures uit Italië. Een beetje in de stijl van die andere bekende Italiaanse band Rhapsody of Fire alleen klopten de nummers niet zo. Ook kwa zang viel het wat tegen, in tegenstelling tot The Silent Wedding geen aanrader dus.
Inmiddels was het al bijna kwart voor tien en stonden Damian Wilson en consorten in de startblokken. Na een vliegende start met Slipstream zakte het een beetje in. Kwam toch ook wel een beetje door de nieuwe en wat onbekendere nummers op de set. Maar vanaf Long Way Home kwam de stemming er goed in. Het eerste hoogtepunt was toch wel weer Pilot in the Sky of Dreams maar daarna was de gehele zaal “om”. Natuurlijk ging Damian weer twee keer de zaal in om mee te doen met het publiek. Het was weer van een zeer hoog niveau wat de band liet zien (lees: horen). Damian is een geweldige persoonlijkheid én zanger. Karl Groom een super gitarist en Johanne James één van de allerbeste drummers van het genre. Echt topkwaliteit!
Toen Damian aankondigde dat de band niet één, niet twee maar drie toegiften had zijn we na de eerste toegift maar weggegaan. Het was inmiddels 23:45 uur en met de rit nog naar huis voor de boeg zou het wel erg laat worden. De volgende dag moesten we immers weer vroeg uit de veren om aan de slag te gaan.
