Concertverslagen en eigen gemaakte foto's met smartphone/pocketcamera.
Verder wat andere leuke metal dingetjes......
Stand 11-11-2026: 1483 optredens van 803 verschillende bands
Setlist Imperial Age: Turn The Sun Off!, Death Guard, Aryavarta en Anthem Of Valour. Setlist Ego-Fall: Intro met Morin Khuur, Brave Heart, Wind The Horn, Out Of The Ordinary, The Defender, The Legend, Back To The East, Weeping Camel, Burying Civilization, War Steed, Spiritual Judgment en Jangar. Setlist Luciferian Light Orchestra: Dr. Faust on Capri, Church of Carmel, Eater of Souls, Where the Lilies Grow, Venus in Flames, Taste the Blood of the Altar Wine, A Black Mass in Paris en Dante and Diabaulus. Setlist Therion: Ginnungagap, Schwarzalbenheim, Nifelheim, Vanaheim, Melek Taus, Invocation of Naamah, Cults of the Shadow, The Siren of the Woods, Wine of Aluqah, Morning Star, Black Diamond, Black Fairy, Mon amour, mon ami, Kings of Edom, The Dreams of Swedenborg, Lemuria, The Invincible, Son of the Staves of Time, The Rise of Sodom and Gomorrah en To Mega Therion.
Aparte lokatie zullen we maar zeggen......
Imperial Age
Om 17:15 uur werd ik vrijdag thuis al opgehaald door Saskia, Nikki en Argo om voor het eerst naar de Maassilo in Rotterdam te gaan. Grappig dat ook mijn maat Argo (die denk ik nog wel vier keer zoveel concerten dan ik heeft bezocht) hier ook voor het eerst naartoe ging. We waren mooi op tijd, helaas liet men de rij een half uur langer voor de deur staan. Dus in plaats van 18:30 uur konden we pas om 19:00 uur naar binnen. Dit was helaas niet het enige ongemak op deze avond. Het geluid was de hele avond slecht (lees: onder andere te hard) en op diverse momenten slecht afgesteld. Ook de lichtshow was erg onhandig, we werden regelmatig verblind door de lampen en de avond liep anderhalf uur uit. T'is dat we met de auto waren maar probeer anders maar om 01:00 uur nog met het openbaar vervoer naar huis te komen......
Jammer van het slechte geluid
Ego-Fall opent met een Mongoolse Morin Khuur
We stonden helemaal vooraan bij het podium en de mensen van Imperial Age en Ego-Fall waren bezig met spullen neerzetten en sounchecken. Iedereen deed lekker op z'n gemakje, er was eigenlijk niemand die een haastige indruk maakte en zodoende begon de eerste band ruim een uur te laat aan het optreden. Imperial Age uit Rusland beet de spits af en bij de eerste tonen schrokken we ons een ongeluk. De bas stond enorm hard, de drummer en de gitarist waren nauwelijks te horen. Ook de zang van beide dames kwam regelmatig niet lekker door, de zanger gelukkig wel. Er was zelfs een nummer bij dat de zangeres helemaal niet te horen was, het leek wel een vis op het droge... Wat ontzettend jammer, op deze manier was het erg lastig om een goede indruk te krijgen van deze toch volgens mij wel leuke band.
Uit China!
Verrassing van het jaar
Daarna was het de beurt aan Ego-Fall, inmiddels liepen we bijna twee (!) uur achter op het schema. Deze band komt uit China en na de introductie met een een heel bijzonder instrument, een Mongoolse Morin Khuur (soort kruising tussen een kleine bas en een viool) knalde de band er gigantisch op. Ook nu was het geluid niet zuiver en te hard maar door de energie en de soort muziek (folk/metalcore) was het toch erg leuk. Heel bijzonder is dat de zanger gebruik maakt van boventoonzingen. Dit is een zangtechniek waarbij gebruik gemaakt wordt van resonantie. De stembanden produceren een geluid en door deze 'grondtoon' ontstaan -afhankelijk van de stand van de mondholte- de verschillende klinkers, de 'boventonen'. Door eenvoudige technieken kun je deze klinkers zodanig zingen dat ze als fluittonen gaan klinken. Zo werd dit wel een hele bijzondere ervaring en zal ik dit optreden niet licht vergeten. Erg geslaagd dus.
De boel ging helemaal los!
Luciferian Light Orchestra
Na dit geweld kwam het zijproject Luciferian Light Orchestra van Christofer Johnsson (Therion) het podium op. Deze op jaren 70 gestoelde occulte rockmuziek was door de jaren heen geschreven door Christofer en paste niet geheel in de stijl van Therion. Voordeel was dat het geluid nu iets beter was, dit had ook vooral te maken met de wat lichtere soort muziek. De release van deze plaat was in april 2015 geweest en was behoorlijk goed ontvangen. Ook ik heb er graag naar mogen luisteren, helaas viel het live toch een klein beetje tegen. Dit had vooral te maken met de wat iele stem van de zangeres. De muzikanten waren keurig uitgedost en sommigen zelfs gemaskerd, maar het waren duidelijk een paar Therion bandleden. Leuk optreden maar niet heel bijzonder.
Occulte jaren 70 rock
Zangeres Mari Karhunen gaat op de knietjes...
Ook bij Therion was het geluid niet goed (genoeg) maar daar we alle nummers goed kennen was dit wat minder storend. De band was zoals eigenlijk altijd enthousiast en leverde een sterk en gevarieerd optreden af. Leuk was ook de spring-in-'t-veld Linnea Vikstrom, ja inderdaad de dochter van leadzanger Thomas Vikstrom. Buiten dat ze lekker springerig en vrolijk was op het podium beschikt ze ook over een prima stem. Dat geldt natuurlijk ook voor Chiara Malvestiti, deze dame nam de moeilijkste zangstukken voor haar rekening. Het blijft toch heel bijzonder om metal en opera op deze wijze te vermengen tot zo'n aantrekkelijk geheel.
Helaas niet zo'n krachtige stem
Sfeervol plaatje
Er werd een nummer van de setlist overgeslagen (deze werd de dag erna in Atak, Enschede wel gedaan) The Beauty in Black. Dit was zeker om nog wat tijd in te lopen hahahaha. Het mooiste gedeelte zat wat mij betreft wel in de staart van het optreden. Dit begon met het geweldige Lemuria gevolgd door The Invincible en het gave Son of the Staves of Time. Natuurlijk kwam er nog een toegift in de vorm van het heerlijke The Rise of Sodom and Gomorrah en To Mega Therion. Na het optreden hebben we nog wat spullen bij de merchandise gekocht (ikzelf en Argo een shirt van Therion en Argo de cd van Ego-Fall) en hebben nog nagebabbeld met de Chinese mannen van Ego-Fall en bassist Nalle "Grizzly" Pahlsson van Therion. Natuurlijk hebben we hier ook nog wat foto's van gemaakt. Door alle vertragingen op deze avond lag ik pas tegen 3:00 uur in mijn mandje.
Therion!
Gaaf optreden
Later kwam er op Facebook nog een prima reactie van de Baroeg. Beste mensen, Het spijt ons heel erg dat meerdere bezoekers afgelopen vrijdag geen goede ervaring hebben gehad en we kunnen ons dat goed voorstellen. Het van tevoren aangekondigde tijdschema is opgesteld door het boekingskantoor van de bands. Wij gingen er vanuit dat we dit in samenwerking met de bands in de praktijk konden gaan brengen, zoals dit ons bij veruit de meeste concerten in Baroeg lukt. Dat is in dit geval helaas (totaal) niet gelukt en dat vinden we erg teleurstellend. De opgelopen vertraging was het gevolg van een combinatie van factoren: - Het was het eerste optreden van de Europese tour van Therion +3 supports. Bij een eerste show werken de bands en hun technici nog niet altijd even efficient met elkaar samen. Bovendien bleek de door de bands ingehuurde backline technisch niet in orde te zijn. De soundchecks liepen daardoor 's middags al heel erg uit. - Van de eerste 2 bands hadden wij van tevoren geen technische rider ontvangen, ondanks dat wij hier herhaaldelijk om hebben verzocht. Op de dag zelf kwamen ze met allerlei technische eisen, die onze technici erg veel extra tijd hebben gekost. Daardoor begon de eerste band ruim een uur te laat en die achterstand hebben we niet meer in kunnen halen. Bij de tweede band ontstond zelfs nog een extra vertraging op het schema. - Het was de eerste 'Baroeg On Tour' show in Maassilo sinds december 2012, ook die samenwerking is nog voor verbetering vatbaar. Wij zijn e.e.a. uitgebreid aan het evalueren met alle betrokken partijen, zodat we dit in de toekomst kunnen voorkomen. Excuses voor het ongemak iedereen.
Zanger Thomas Vikstrom met achter zich Christofer Johnsson
Gitarist Christian Vidal en bassist Nalle "Grizzly" Pahlsson
Zangeressen Chiara Malvestiti en Linnea Vikstrom (ja dus, dochter van)
De band bedankt het publiek
Plectrum gekregen van bassist Nalle "Grizzly" Pahlsson
Nikki heeft deze setlist voor me gepakt...
Met de Chinezen van Ego-Fall
Op de foto met bassist Nalle "Grizzly" Pahlsson
Hieronder mijn eigen gemaakte filmpje (met m'n smartphone)
van Therion (The Rise of Sodom and Gomorrah (gedeelte)) op youtube:
Hieronder een heel mooi filmpje van Ego-Fall (van 9-1-2016) op youtube:
Embrace
of Death, Realm of Pain, Seed in the Storm, Lines of Life, The Unseen Empire
en The Invisible Mechanism.
Setlist
Elyose:
Believe, Élévation, L'Orientale en
Incandescence.
Setlist Therion:
O Fortuna (Cover), Poupée de Cire, Poupée de Son (Cover), Son of
the Sun, Via Nocturna, The Flight of the Lord of Flies, J'ai le mal de toi
(Cover), Abraxas, Vanaheim, Gothic Kabbalah, The Siren of the
Woods, Ginnungagap, Land of Canaan, Wine of Aluqah, The Rise of Sodom and
Gomorrah, The Khlysti Evangelist, Une Fleur dans le c?ur, Son of the Staves
of Time, Wonderous World of Punt, The Blood of Kingu en To Mega
Therion.
Voor Antalgia hoef
je niet vroeg naar een concert te gaan
Ook Elyose was niet
best, wel een aardig meisje
Na een lekkere maaltijd bij ons
thuis gingen Nicole, Robin en ik tegen half zeven op weg naar de Effenaar in
Eindhoven. Het was prima weer en de reis ging voorspoedig, in Eindhoven
aangekomen was het alleen even zoeken naar een parkeerplekje. We troffen André
voor de deur van de Effenaar en we waren zelfs nog behoorlijk op tijd om het
eerste voorprogramma te zien. Ook Nikki, Saskia, Joran en Argo waren er, dus een
gezellig grote club. De twee bandjes voordat het grote werk zou gaan starten
waren Antalgia en Elyose. Op de heenweg in de auto had ik nog tegen Nicole
gezegd dat de voorprogramma's de laatste jaren best wel in niveau waren
gestegen. Er zijn tegenwoordig namelijk zoveel goede bands. Nou dat was vanavond
niet te horen, de stevig gebouwde zangeres van Antalgia had een zeer onvaste
stem en klonk nogal benepen (en dan ben ik nog aardig). De band speelde wel
strak, dus snel op zoek naar een nieuwe frontdame zou ik zeggen.
Gitaristen
Christian Vidal en Christofer Johnsson (Therion)
Solo van de
"priester"
Daarna een bandje uit zowaar Frankrijk (Parijs) genaamd Elyose. Mooi lieftallig dame'tje maar dit was mogelijk nog beroerder. Haar stem was misschien nog wel redelijk maar ze kan het beter in een ander genre gaan zoeken. Wel leuk was dat ze na het concert nog graag even met Robin op de foto wilde (zie onderaan deze pagina). We hadden inmiddels al de nodige halve liters naar binnen geklokt voordat het eindelijk tijd was voor Therion. Nou het was het wachten weer meer dan waard geweest, het blijft toch elke keer weer een enorme belevenis. Heerlijk pompeus, met al die mooie stemmen. Deze keer wel een behoorlijk afwijkende setlist, we begonnen nogal apart met een operanummer en een Franstalig chanson maar daarna was het de eerste klassieker met Son of the Sun die de boel al aardig in beweging bracht.
Mooi plaatje
toch?
Linnea Vikström,
Thomas Virstrom en Lori Lewis
Het werd in ieder geval een heerlijk concert met verrassende nummers maar
gelukkig ook een aantal krakers. Natuurlijk werd er flink meegezongen en Argo en
ik probeerden een paar keer een klein pitje te starten. Natuurlijk werd er
afgesloten met To Mega Therion en was het jammer genoeg alweer voorbij. Helaas
had Robin geen plectrum kunnen vangen maar hij vond vlak na het concert een
plectrum op de grond van gitarist Christofer Johnsson. Toen hij even later ook
nog vlak bij ons kwam staan zijn we gelijk maar even met hem op de foto gegaan.
De terugweg ging goed en snel, wel een plaspauze gehouden en gelijk maar wat
broodjes ei, een mars en een zak apekoppen gekocht om het laatste stukje van de
thuisreis wat aangenamer te maken. Fijn dat Nicole ons weer netjes om 1:00 uur
voor de deur thuis afleverde.
Nox Voyage of Gurdjleff, Ljusalfheim, Dies Irae, Ginnungagap, Kali Yuga III, Call of
Dagon, Siren of the Woods, Enter Vril-Ya, Blood of Kingu, Lemuria, Abraxas en
Unguentum Sabbati. Toegift: Rise of Sodom and Gomorrah en To Mega Therion.
De Noorse band Leprous was een aangename verrassing
Al vroeg op weg met Nicole naar Tilburg, even zoeken naar de parkeergarage en toen het gezellige plein op. Na een prima hapje eten bij The talk, allebei gamba's en een kipsaté zijn we naar 013 gegaan. We waren netjes op tijd en nadat we Hans begroet hadden, hebben we Loch Vostok zien optreden. Dat viel niet mee, zeker niet omdat de band al een tijdje meedraait. Het tweede voorprogramma, Leprous was wel een verrassing. Ik had de cd's thuis geluisterd maar live speelden ze lekkere strakke en goede nummers met veel tempo wisselingen. Therion was weer geweldig, heel fijn was ook dat zanger Snowy weer deel uitmaakte van de band. Alle krakers werden gespeeld en het is én blijft een enorme belevenis. Al die mensen op het podium, twee dames en twee heren met allemaal een dijk van een stem. Afwisselend knalharde nummers, met kabbelende muzikale hoogstandjes. Het was een echte metalen opera en voor herhaling vatbaar.
Twee zangers en twee zangeressen, heerlijk pompeus!
Hieronder mijn eigen gemaakte filmpje (met m'n telefoon) van Therion op YouTube:
Setlist Oceans of Sadness: Accepting Our Weakness, Eyes Like Fire, Pride and Shame, Subconscious, In The End en Black No. 1. Setlist Raven: Take Control, Live At The Inferno, All For One, Breaking You Down (Guitar Solo), Speed of the Reflex, Mind Over Metal, On And On, Break The Chain (Band Jam Contains I Don't Need No Doctor, Symptom Of The Universe. Setlist ReVamp: Here's My Hell, In Sickness 'Till Death Do Us Part: All Goodbyes Are Said, Million, Kill Me With Silence, Sweet Curse, In Sickness 'Till Death Do Us Part: Disdain, The Trial of Monsters, In Sickness 'Till Death Do Us Part: Disgraced en Head Up High. Setlist Krypteria: Shoot Me, Sweet Revenge, Ignition, Somebody Save Me, Scream, Never Say Die, For You I'll Bring the Devil Down en My Fatal Kiss. Setlist Billy Talent: This Suffering, Fallen' Leaves en Red Flag. Setlist Anathema: Kashmir (Led Zeppelin cover), Deep, Closer, Universal, Empty, A Natural Disaster, Fragile Dreams en Sleepless. Setlist Tarja: The Escape of The Doll Intro, My Little Phoenix, Falling Awake, Lost Northern Star, We Are, Ciarán's Well, I Walk Alone, In For A Kill, Still Of The Night (Whitesnake cover) en Over the Hills and Far Away (Gary Moore cover) en Crimson Deep. Setlist Therion: The Rise of Sodom and Gomorrah, Son Of The Sun, Ginnungagap, The Blood of Kingu, The Perennial Sophia, Typhon, Asgard, Lemuria, Wine of Aluqah en To Mega Therion. Setlist Motörhead: Iron Fist, Stay Clean, Be My Baby, Rock Out, Metropolis, Over The Top, One Night Stand, The Thousand Names Of God (Solo Phil Campbell), Cradle to the Grave, In The Name Of Tragedy (Solo Mikkey Dee), Just 'Cos You Got The Power, Going To Brazil, Killed By Death, Ace Of Spades en Overkill. Setlist Saxon: Heavy Metal Thunder, Dogs Of War, To Hell And Back Again, Live To Rock, Motorcycle Man, And The Bands Played On, Demon Sweeney Todd, The Eagle Has Landed, 20,000 Ft, Wheels Of Steel, Princess Of The Night, Crusader en Denim And Leather.
Met dit schema hebben we de hele dag rondgelopen
Geweldige dag gehad! Op vrijdagmorgen 9:00 uur ben ik met Robin en Rick vertrokken naar Dessel, België. De reis ging voorspoedig, het laatste stukje was leuk om al die auto's vol met metalheads voorbij te zien komen. We konden de auto netjes parkeren op een strook van een weiland en we moesten toen nog een stuk lopen in colonne naar het festivalterrein. Natuurlijk werd er onderweg al volop gekletst met iedereen, lachen was het toen het hengsel van iemands koelbox afbrak en alle blikjes bier over de grond rolden. Na het kopen van de kaartjes (die we vlak erna weer moesten inwisselen voor de onvermijdelijke armbandjes) stonden we precies om 11:20 uur in de Metal Dome tent bij Oceans of Sadness. Het was prachtig weer, tussen de lekkere snacks door vonden we vooral het optreden van Therion, ReVamp, Saxon, Billy Talent, Krypteria en Motörhead goed (ook in deze volgorde).
We waren mooi op tijd op het terrein
Op weg naar de Metal dome
Bij het optreden van Oceans of Sadness
Optreden van Raven in de Marquee 2
Voor de Mainstage
ReVamp was erg goed
Krypteria
De jongens zijn grote fans van Billy Talent
Wel even wat eten tussendoor
Achterin de tent bij Anathema even eten
Mooi zicht op de tent Marquee 1
Lekker uitrusten op het veld, ondertussen trad Slayer op
Therion was erg goed
Motorhead maakte indruk op de kids
Lemmy
Motörhead - Rock Out
Review van http://www.zwaremetalen.com/
Vijftien jaar Graspop alweer, waar blijft de tijd? Het festival heeft ook dit jaar records verbroken, op drie dagen waren er meer dan 132.000 mensen aanwezig! Het Belgische Dessel staat in het laatste weekend van juni wederom ter beschikking voor een horde metalfans en –bands. Onder de snikhete zomerzon en tijdens het wereldkampioenschap voetbal wordt het terrein volgens traditie in drie dagen omgevormd tot een dorre, stoffige bende waar het bier rijkelijk vloeit en de speakers tot elf gaan. Vier man sterk toog Zware Metalen naar Dessel om daar polshoogte te nemen.
De 2010-editie van Graspop markeerde het vijftien-jarige bestaan van het festival. Het was echter niet alleen het festival dat zijn vijftiende verjaardag vierde. Ook de Belgische band Oceans of Sadness bestaat vijftien jaar. Om dit gepast te vieren mochten de Belgen de aftrap van het festival verzorgen. En dat deden ze dan ook met veel energie en enthousiasme in een metaldome die nog best vol zat, ondanks dat de meeste festivalgangers nog hun tent aan het opzetten waren. De band speelde veertig minuten buitengewoon aardig voor een openingsact. Dat is wel eens anders geweest, vorig jaar bijvoorbeeld, toen ik spontane heimwee kreeg toen ik langs de Metaldome liep waar Lauren Harris opende. Het hoogtepunt was echter niet van eigen makelij, maar een eerbetoon aan de overleden Peter Steele met het nummer Black No. 1. (Joris)
Aan Raven de beurt om in iets meer dan een half uur tijd de Marquee II te mogen openen met een lekkere pot retro-metal. Met songs als Mind Over Metal en de obligate afsluiter Break The Chain is er voor de meer traditionele metalhead meer dan genoeg de mogelijkheid om de nekwervels eens voorzichtig los te krijgen. Met de stembanden van John Gallagher is live klaarblijkelijk ook nog steeds weinig mis. Een uitstekende band om bij wakker te worden, dacht ik zo. (Ralph)
Floor Jansen mag met haar ReVamp de mainstage inwijden en doet dat helemaal niet verkeerd. Dat de band op plaat al dik in orde was hebben we onlangs al mogen vaststellen, maar ook live weten Jansen en de hare een goede indruk achter te laten. Met uitsluitend materiaal van het debuut en een vocaal in vorm zijnde Jansen weet ReVamp zonder enige moeite de aandacht van het inmiddels in steeds groter wordende getale aanwezig zijnde publiek vijftig minuten vast te houden. Een uitstekend optreden van een prima band die we hopelijk nog veel vaker op de internationale podia gaan zien. (Ralph)
Wat moet ik nog vertellen over ieder willekeurig optreden van Slayer? Wellicht dat ik de band nu al tig keer gezien heb en nog nooit zo zwak heb horen openen als op deze editie van Graspop. Na het titelnummer van hun laatste langspeler World Painted Blood kwam Jihad. Aardige nummers maar het feest begon voor mij pas toen War Ensemble van start ging. Slayer moet het mijns inziens op zomerfestivals slechts hebben van een degelijk geluid en thrashklassiekers. Op de aftrap van dit optreden na voldeden Tom Araya en de zijnen hier prima aan. Wat wil je nog meer als je bent voorzien van een halve liter Jupiler, brandende zon, gestoorde Belgen en krakers als Seasons in the Abyss, Angel of Death, Mandatory Suicide, Chemical Warfare en South of Heaven? Natuurlijk haalt Araya het allemaal niet meer maar tijdens dit soort aangelegenheden boeit dat voor geen meter. De pits aan beide kanten van de afscheiding bleven tot bij de laatste klanken van Raining Blood als mongoloïde wervelwinden doorgaan en Slayer deed zijn ding. Proost. (Martijn)
Bij Therion is het altijd een klein beetje afwachten wat er gebeuren gaat, gezien de haast constant wisselende bezetting. Althans, dat was de gedachte, mede door ervaring, voor het concert in Dessel door mijn hoofd spookte. Met een inmiddels vertrouwde aanwezigheid van Lori Lewis, Katarina Lilja, Snowy Shaw (in één van zijn laatste optredens met de band, zo zou later blijken) en de toevoeging van Thomas Vikström zit het op zangtechnisch vlak bij de band in ieder geval goed. Met een geslaagde bloemlezing uit het omvangrijke oeuvre weet de band ook nu weer te overtuigen. Prima songs als Son Of The Sun, The Blood Of Kingu en het prachtige The Perennial Sophia passeren in de snikhete tent de revue, terwijl ook Typhon en Asgard weer eens uit de mottenballen gehaald zijn. Uiteindelijk wordt het veel te korte uurtje afgesloten met het prima Wine Of Aluqah en het inmiddels behoorlijk bejaard wordende To Mega Therion. Prima optreden. (Ralph)
Of het optreden van Stone Temple Pilots nu slecht was of niet zal nog wel even een discussie woeden. Misschien is het bij het podium niet bijster volle veld met publiek een betere indicatie van hoe het de Amerikaanse band op Graspop verging. Het geluid is echter heel aardig vanaf het moment dat de band opkomt en de setlist met krakers als Plush, Sex Type Thing en Dead & Bloated bijzonder geslaagd en een waar feest der herkenning. Dat Scott Weiland niet meer de man is die hij jaren geleden was moge echter duidelijk zijn. De zanger lijkt behoorlijk de weg kwijt op het enorme podium en iets coherents komt er tussen de songs in niet echt uit. Zodra de band echter inzet lijkt de wazigheid bij Weiland verdwenen en werkt hij zich op redelijk overtuigende wijze door de songs heen. De overtuiging en bezieling van vroeger mag dan wel voor het grootste gedeelte verdwenen zijn, een vermakelijk optreden is dit echter zeker. (Ralph)
Een optreden van Motörhead is eigenlijk altijd feest. Het drietal geniet al eeuwen van een uiterst trouwe fanbase en omdat de optredens altijd het toppunt van voorspelbaarheid vormen, is het keer op keer genieten van de oude en minder oude klassiekers die Lemmy en co. aan het in grote getale opgekomen publiek presenteren. Of het nu de ultrabekende rock ’n roll-meebrullers zoals Iron Fist, Stay Clean, Metropolis of Going To Brazil zijn, of nieuwere krakers in de vorm van Rock Out, The Thousand Names of God of One Night Stand, Motörhead propte de hele set vol met voer voor de hossende menigte vooraan bij het podium. Een gitaarsolo van Phil Campbell hier... een drumsolo van “the best drummer in the world” Mikkey Dee daar. Alle factoren waren aanwezig. Ik werd weer blij van mijn favoriete Motörhead-nummer Killed By Death en inmiddels doordrenkt met alcohol nam ik Ace of Spades en Overkill ook met genoegen tot me. Een constante factor in de gehele festivalwereld. Hopelijk blijft dat nog even zo. (Martijn)
Over de Britse veteranen van Saxon kunnen we, zoals altijd, heel kort zijn: Biff Byford en zijn mannen kwamen, zagen en overwonnen, en met gemak. Natuurlijk zijn ze in Dessel compleet van de zotte om deze Engelse legende in de Marquee weg te moffelen, maar goed, in dat opzicht zijn er dit weekend wel meer verbazingwekkende keuzes gemaakt. Saxon zal het echter worst wezen en vanaf Heavy Metal Thunder zit de beuk erin en zetten de heren een optreden neer waar menig jonge hond nog een voorbeeld aan kan nemen. De setlist is weinig verrassend en de onderbreking voor de prijsuitreiking voor Saxon’s eigen “Riff King Contest” is wat zonde van de toch al beperkte tijd, maar klassiekers als Wheels Of Steel, Motorcycle Man en het afsluitende, aan Ronnie James Dio opgedragen Denim And Leather maken verdomd veel goed. Saxon is overduidelijk nog lang niet versleten. (Ralph)
Review van http://www.metalkrant.sp2o.org/
Er stonden maar weinig bands uit het eigen Belgenlandje op Graspop, een grote eer dus voor de Belgen van Oceans Of Sadness. Als ze dan ook nog wat losmaken bij het publiek dan kun je zeggen dat het een geslaagde opener was voor het festival. Helaas kan dit niet gezegd worden. Kijk de meeste Belgen die al aanwezig waren, kenden de heren al. Het publiek uit alle andere windstreken kenden de heren waarschijnlijk helaas niet en dat had een tam publiek tot gevolg. Jammer deze band verdient meer.
Raven is een band die inmiddels wel weet waar ze mee bezig zijn. De heren timmeren al een aardige tijd aan de weg en dat is telkens weer te zien als ze live te bewonderen zijn. Helaas weet de band mij altijd weinig te boeien, de rest van het aanwezige publiek denkt daar gelukkig altijd anders over en daar gaat de muziek van de heren er in als warme Belgische wafels. Geen verkeerde keuze dus dat de band was geboekt. Het was alleen wel schandalig dat de heren als zo vroeg op de dag in een klein tentje moesten spelen. Deze heren horen laat op de dag op het hoofdpodium.
Billy Talent kwam uiteraard niet voor niks, ze hadden als doel om de weide van Graspop in beweging te zetten. Helaas kon de band hier niet in slagen. Oké er stonden best een hoop mensen te kijken maar het publiek bleef tam. Billy Talent speelde een overtuigende set, maar waarschijnlijk zat het publiek er gewoon niet op te wachtten. Jammer want Billy talent verdiende zeker meer. Helaas heb ik niet het gehele optreden gezien omdat ik ook graag nog een glimp wou opvangen van de Brabanders van The Devils Blood
De band Anathema is altijd razend populair geweest. Het is dus ook niet de eerste keer dat de band op Graspop staat. Bij Anathema is het altijd een veel voorkomend iets dat de band de ene keer in zeer goede doen is en de andere keer juist in slechte doen. Op Graspop is de band gelukkig in goede doen. Dit was dus ook zeker een zeer goed optreden. Deze band had best wat later mogen spelen. Vroeg in de middag spelen verdient een band als deze gewoonweg niet.
Slayer, is een bekend geroep. Bijna elke Graspop bezoeker scandeert de tekst wel eens tijdens het festival ook al komt de band helemaal niet eens langs. Slayer is een band die bij iedereen wel bekend is en een band die bijna elke metalhead wel eens gezien heeft. Voor ondergetekende is het ook niet de eerste keer en zoals altijd ben ik weer erg geïnteresseerd. De ene keer krijg je een zeer goed optreden van de band de ander keer weer een zeer slecht optreden. Dit was een zeer slechte. Het is de 5e keer dat ik Slayer zie en ze hebben mij tijdens hun optreden op Graspop niet weten blij te maken. Deze keer was Slayer in een heel slechte doen, ik heb ze nog nooit slechter gezien. Wederom stond de band weer het gehele optreden vastgeplakt op een plaats en daarbij komt dan ook nog eens dat Tom Araya niet mag het headbangen. Super was het optreden niet, wel mag er lof uitgesproken worden dat Slayer op GMM stond. Ze waren op tour met de Big Four en zij waren als enigste tijdens een rustdag even langsgekomen helemaal vanuit Oost Europa. Dit was ook de reden dat de band zo vroeg geprogrammeerd stond. Daar mogen ze een pluim voor krijgen.
Een band die beter thuis had kunnen blijven is Stone Temple Pilots Deze band trok werkelijk op niks. De mannen hadden er weinig zin in en het leek erop dat ze flink zat waren. Deze band zullen een hoop mensen links laten liggen na dit optreden. Na dit optreden weten we in ieder geval allemaal de definitie van slecht.
Elk jaar krijg je wel een keer de kans om Motorhead te kunnen zien en je hoeft dan vaak nog niets eens duiten uit te geven voor een dure zaalshow. Dit jaar doet Motorhead Graspop weer aan en trekt weer het nodige volk de weide op. Helaas is de band geen headliner meer op het festival omdat het festival daar gewoonweg te groot voor is geworden, en daar komt bij dat de band beetje bij beetje aftakelt. Motorhead moet het dus ook vandaag vooral weer hebben van de die hard fans die keihard uit hun dak gaan of helaas al een pint teveel op hebben om nog hard uit hun dak te gaan. Motorhead heeft er weer veel plezier in en speelt in Motorhead begrippen niet eens zo’n slechte set. We hebben dus weer kunnen genieten van een zeer smakelijke setlist.
Saxon had op de vrijdag de taak om Marquee 2 af te sluiten. Nu ga je denken Marquee 2 waarom niet Marquee 1? De band moest het opnemen tegen al alom bekende My Dying Bride, moeilijke klus dus. Gelukkig viel het voor Saxon allemaal mee en stond de tent afgeladen vol. Niet gek want Saxon is op het Graspop festival onderhand vaste klant en zo is de band er met regelmaat te zien. De band heeft in de Desselse contreien dus ook al een aardige fanschare opgebouwd. Dit alles is te merken wanneer bij opener “Heavy Metal Thunder” direct de goede sfeer te proeven valt. De band speelt zoals altijd weer met veel plezier en de heren staan weer uitgebreid te genieten. En toen gebeurde er opeens iets geks tijdens de set, een wereld vreemde man stapte het podium op, wie was die man en wat kwam hij doen? Het was een Braziliaan en deze persoon had een wedstrijd gewonnen wat hem het recht gaf om een nummertje mee te doen bij een Saxon optreden. De beste man had voor Graspop gekozen en ik denk dat dit geen verkeerde keuze is geweest aangezien er volgens een voorzichtige schatting zeker meer dan 10.000 mannen en vrouwen in de tent stonden. Het optreden werd stijlvol afgesloten met een eerbetoon aan Ronnie James Dio. Volgend jaar Saxon weer te zien op Graspop? Saxon zei al volgend jaar weer te komen, hopen maar dat dit geen kletspraat was, want hun optreden was toch wel een van de hoogtepunten van Graspop. Deze band had boven Aerosmith kunnen en moeten staan!
Review van www.blastbeat.nl De Graspop Metal Meeting staat sinds jaar en dag bekend als het ultieme festival voor de headbanger in de Benelux. Dit jaar mocht Graspop 15 kaarsjes op de taart zetten, en om het feest luister bij te zetten was het nog eens mijn eerste bezoekje aan dit festijn ook! Ondanks een hoop afzeggingen (onder andere Mastodon, Ratt, Steel Panther, Deicide, Earth Crisis en All Shall Perish moesten verstek laten gaan) en enkele bands die vorig jaar ook speelden (Exodus, Soulfly, Sick Of It All, Hatebreed) had de organisatie een super line-up voor elkaar gebokst, een die het de gemiddelde Metalhead haast onmogelijk maakt niet tot aanschaf van een ticket over te gaan. Ik was dan ook driedubbel en dwars van de partij!
In drie dagen festival traden op Graspop, dat plaatsvindt in de nabijheid van het Belgische dorpje Dessel, zo’n 70 bands op, verspreid over vier podia. De Main Stage in de openlucht en drie tenten: Marquee I, Marquee II en de Metal Dome. Met meer dan 130.000 Metalliefhebbende bezoekers uit allerlei uithoeken van Europa kan er van een succesvolle editie worden gesproken.
De meeste van die bezoekers kwamen de donderdagavond al aan om hun tent neer te planten en het feestje op gang te brengen. Voor mij begint het echter pas op de volgende dag. Vrijdagochtend hadden ik en mijn tentgenoot schoolverplichtingen, waardoor we volgens onze planning in de middag zouden arriveren. Een file gooit echter roet in het eten. Zodoende begint Slayer met spelen als wij onze bagage de camping opzeulen. Kut! Maar gelukkig, every cloud has got a silver lining: het geluid staat dusdanig hard afgesteld dat Slayer vanaf de camping perfect te volgen is! Dan maar een blik consumeren tijdens Slayer in plaats van er een te werpen! En dus wordt er liggend in het gras geluisterd, met een halve liter in de kladden en het zonnetje op de bol. Waarbij opvalt dat de mannen niet helemaal in vorm zijn. Drummer Dave Lombardo tikt er regelmatig naast, pijnlijk duidelijk gedurende ultieme klassieker “Raining Blood“. Wordt Slayer te oud of hebben ze gewoon hun dag niet? Volgende keer beter, en dan maar wel echt kijken!
Weinig bands hebben zo’n devote fanbase als Motorhead. Lemmy, Mickey D en Phil Campbell: de heilige drie-eenheid wordt op het podium onthaald als de helden die ze zijn, door een veld dat voornamelijk in shirts met de bekende Motorhead-kop gestoken is. Jong en oud gaat los en het wordt een vet feest. Dat het allemaal wat op elkaar lijkt maakt niet uit en dat zal ook nooit wat uitmaken. Een Motorhead-nummer hoort te rocken, en dat doen ze allemaal, al decennia lang. “Iron Fist“, “Metropolis” en “Rock Out” komen voorbij in de setlist, die aan het eind natuurlijk gesierd wordt door het drieluik “Killed By Death“, “Ace Of Spades” en “Overkill“. Voor mij was het de eerste keer Motorhead, maar zeker niet de laatste. Graspop is voor mij nu echt begonnen! Ik heb een broertje dood aan de muziek van dagafsluiter Aerosmith, dus ik spendeer de vrijdagnacht aan betere zaken, bier drinken bijvoorbeeld.
