Concertverslagen en eigen gemaakte foto's met smartphone/pocketcamera.
Verder wat andere leuke metal dingetjes......
Stand 10-8-2026: 1464 optredens van 793 verschillende bands
Dimension, White Unicorn, Woman, Apple Tree, Midnight Train, Pyramid, Mind's Eye, New Moon Rising, California Queen, Feelin Love, Where Eagles Have Been, Vagabond, Colossal en Joker & the Thief. Toegift: Victorious.
Wolfmother
Veel contact met het publiek
Voor de derde keer deze week op pad, afgelopen zaterdag Savatage, dinsdag Sacred Reich en vanavond dus Wolfmother. Lekker divers ook, qua muziekstijl dan. De band van vanavond viert het 20-jarig bestaan met een flinke tour die dan ook toepasselijk WOLFMOTHER - 20th Anniversary Tour genoemd is. Zat te kijken op Wiki maar daar staat dat de band in 2004 is opgericht maar misschien heeft het meer te maken met het feit dat de band pas doorbrak in 2006. Wolfmother bracht namelijk in 2005 hun titelloze debuutalbum uit in Australië, dat de derde plaats bereikte in de Australische albumlijst. Het album werd het jaar daarop internationaal uitgebracht en is tot op heden wereldwijd meer dan 1,5 miljoen keer verkocht.
Lekker gitaarwerk
Drummer Brett "Wolfie" Wolfenden
Om precies 21:00 uur was het de beurt aan Andrew Stockdale en zijn nieuwste incarnatie van Wolfmother. De Ronda is uitverkocht en dat had ik zelf niet verwacht, veel populairder dan gedacht dus. Heerlijke ouderwetse rock en zoals altijd in Tivoli, met een geweldig geluid. Wel gek dat er geen support band was, er zijn genoeg Nederlandse bands die hadden gepast, ook was er geen merchandise. Er staat simpelweg een trio op het podium zonder franje en speciale effecten en het wordt een geweldige show. Er zitten de nodige invloeden in van Led Zeppelin en dat vind ik helemaal niet erg. Er wordt geopend met "Dimension" van het allereerste album en dat was meteen een perfecte indicatie wat de band zoal in huis heeft. Buiten dat is het behoorlijk hard maar wel zuiver. Dit album wordt bijna in z'n geheel gespeeld en eigenlijk is dat ook wel het beste album wat de band gemaakt heeft.
Zanger/gitarist Andrew Stockdale
Prima show
Er was enorm veel interactie met het publiek en deze deden volop mee. Vanaf het derde nummer, de "hit" "Woman" ging het helemaal los. Er waren vanavond veel jonge mensen in de stampvolle Ronda, deze zijn opgegroeid met de grootste hits van de band, zoals "Woman" en "Joker & The Thief". Nummers van Wolfmother zaten in gigantisch populaire games zoals onder andere Guitar Hero, Rock Band en Madden NFL. Maar ook in grote films, zoals het nummer "Joker & The Thief" wat gebruikt is in The Hangover, Shrek the Third en Jackass Number Two. Bands zoals Greta Van Fleet, DeWolff en Wolfmother trekken veel jonge fans aan, mede door de aandacht die zij krijgen op TikTok en andere social media. Alleen maar positief dus!
Publiek ging flink los
California Queen
Stockdale en de nieuwste leden bassist James Wassenaar (bandlid
vanaf 2023) en drummer Brett 'Wolfie' Wolfenden (bandlid vanaf 2024) hadden de
zaal volledig in hun greep. Er was dan ook veel beweging en een vrijwel
constante moshpit. Ze sloten de set af met de inmiddels klassieke “Joker &
The Thief” waarbij zelfs enkele crowdsurfers te zien waren. Enkelen bereikten
het podium en doken daar weer vanaf in de wriemelende mêlee van springende en
moshende mensen. Gelukkig kwam de band nog één keer terug. Met “Victorious”
werd de avond afgesloten. Helaas was het nu toch echt afgelopen, wel een
topavond gehad. Er bleef veel volk achter in de zaal voor de aansluitende
gitaardisco. Had nog een gezellig praatje met Twan en zijn vrienden, nam nog
een laatste biertje en ging tevreden naar huis.
Bankrupt the Republic, Cut the Cord, Preach to the choir, In the name ofApocaholic, Myth Trap, Identify, Lambs to the Slaughter em The Gap.
Setlist Angelus Apatrida:
One of Us, Snob, Indoctrinate, Cold, Of Men and Tyrants, We Stand Alone, Violent Dawn, Give 'Em War, Intro Larga, Sharpen the Guillotine en You Are Next.
Setlist Sacred Reich:
The American Way, Manifest Reality, Ignorance, One Nation, Love...Hate, Salvation, State of Emergency, Killing Machine, Crimes Against Humanity, Who's to Blame, Independent, Death Squad, War Pigs en Surf Nicaragua.
Even goed onthouden waar m'n fiets staat
Velozza
Lekker op m'n stalen ros op weg naar Tivoli voor een thuiswedstrijd van Sacred Reich. Het was nog steeds bloedheet, dus in m'n korte broek en Savatage shirtje de bijna 10 kilometer gedaan. Ik was mooi op tijd en ging op m'n vaste plekje rechts vooraan bij het podium staan. Er waren tal van bekenden, natuurlijk Marcel maar ook Rick met bijna zijn hele band, Remy, Eus, Reneé en nog een aantal anderen. De Nederlandse thrashmetalband Velozza opgericht in 2016 in Roermond trapte de avond af. De band timmert flink aan de weg en hebben al twee albums uitgebracht, "Apocaholic" (2021) en "Humanity" op 10 januari 2026. De band bestaat uit zanger/gitarist Joost, hij schrijft de meeste nummers en dus ook de riffs. Verder bestaat de band uit gitarist Bas, basgitarist Ron en drummer Rob van Leeuwen. De band speelt gedreven en de nummers zitten lekker in elkaar. De sfeer in de zaal is al heel snel uitgelaten en het is een prima opwarmer van deze avond.
Lekkere opwarmer
Zanger/gitarist Joost
Daarna is het tijd voor het Spaanse Angelus Apatrida. Deze band werd in 2000 al opgericht maar toen als een heavy / power metalband. De band werd eigenlijk nauwelijks opgemerkt maar toen het album "Evil Unleashed" in 2006 en het album "Give 'Em War" in 2007 uitkwamen was het helemaal raak. De nummers op deze twee albums waren veel sneller en agressiever. Er kwamen veel goede recensies en de band groeide uit tot een van de meest representatieve bands van de Spaanse thrashmetal. Men verkocht wereldwijd veel exemplaren van deze albums en in september 2007 begon de band aan een lange tournee. Angelus Apatrida wordt momenteel door critici wel gezien als een van de absolute kopstukken van de moderne thrashmetal.
Angelus Apatrida
Gitarist David G. Alvarez
De tournee omvatte optredens in heel Spanje en Europa, op diverse festivals of als supportact. Dit was vanavond dan ook merkbaar, hier stond een geoliede "machine" op het podium. Ze staan bekend om hun strakke ritmes en politiek geladen teksten. Zanger Guillermo heeft een geweldig bereik en het is duidelijk dat we hier te maken hebben met een toekomstige headliner. Ik heb helaas niet de setlist kunnen vinden maar er waren twee nummers die er voor mij persoonlijk wel bovenuit staken, vooral het één na laatste nummer "Sharpen the Guillotine" vond ik erg sterk.
Knalde goed
Prima gitarist
De zaal was inmiddels behoorlijk vol gelopen en ook de balkons waren open en stonden vol. De Amerikaanse thrashmetalband Sacred Reich draait inmiddels al veertig jaar mee, maar denkt nog niet aan stoppen. Nadat de band na 23 jaar stilte verraste in 2019 met het sterke album "Awakening" komt nog dit jaar weer een nieuw album uit. Vanavond is duidelijk dat Sacred Reich een trouwe schare volgers heeft, er zijn heel veel mensen speciaal voor de band naar Tivoli gekomen. Natuurlijk kennen we de oude krakers inmiddels wel door en door maar het blijft toch altijd een feestje. Ze betraden het podium onder een daverend gejuich en openden met "The American Way". Zoals altijd zat zanger/bassist Phil regelmatig op de "praatstoel" maar eerlijk gezegd vond ik het helemaal niet zo erg. Z'n verhaaltjes waren best humoristisch en onderhoudend, zo ging het van een ongelukje in de tourbus met kokend water tot aan het begin van de band toen Phil en gitarist Wiley nog maar 14 en 15 jaar waren en covers speelden zoals "Catch the Rainbow" van Rainbow.
Zanger/gitarist Guillermo Izquierdo
Drummer Victor Valera
De band maakte een zeer geïnspireerde indruk en Phil maar ook de rest van de band hadden ontzettend veel plezier. Zoals bijna altijd was het geluid uitstekend en er waren heel wat pits en zelfs enkele crowdsurfers. Gelukkig werden er ook een aantal "nieuwe" nummers gedaan, daar ben ik zelf wel zeer gecharmeerd van. "Manifest Reality", het lekkere "Salvation" en "Divide & Conquer". Deze nummers klonken alsof ze rechtstreeks uit de klassieke jaren 80 van de band kwamen en het blijft leuk om de band met zoveel enthousiasme te zien spelen. Wat mezelf betreft blijf ik toch wel één van de allerbest trashmetalbands vinden, vooral ook door de tempo wisselingen en het toch heel muzikaal blijft. Natuurlijk werd de geslaagde avond, dit is al 100 jaar zo, afgesloten met "Surf Nicaragua" en een flinke moshpit. Na nog een biertje bij de gezellig bar was deze zeer geslaagde avond alweer afgelopen.
Morphine Child, Dead Winter Dead, Jesus Saves, Lights Out, This Is the Time (1990), Another Way, Taunting Cobras, Handful of Rain, Chance, Temptation Revelation, Prelude to Madness, Warriors, Miles Away, Power of the Night, Sirens, Strange Wings, Tonight He Grins Again, Unusual, The Hourglass, Believe, Gutter Ballet en Edge of Thorns. Toegift: Hall of the Mountain King.
We zijn begonnen!
Zachary Stevens
Tijdje geleden op m'n blog al aangegeven dat ik het doordeweekse reizen naar het zuiden maar heb opgegeven, met de auto of trein, het is allebei drama. Uitzondering maak ik voor mijn favoriete bands en de zaterdag en zondag want dan is het een stuk minder druk op de weg. Nou ondanks dat, heb ik het weer geweten, de heenweg ging soepel maar op de terugweg kwam ik in een enorme file, heb twee keer het nieuwe album van Soen kunnen luisteren voordat de file opgelost was…. Ik was lekker vroeg in 013 en je voelde gewoon de spanning om je heen, voor veel mensen vanavond was het (na misschien wel 20 jaar) heel bijzonder om Savatage eindelijk weer eens live te zien. Ben zelf altijd een zeer grote fan van de band geweest en heb ze in 1996 en 2002 nog zien optreden, dus zo oud ben ik inmiddels al. Vorig jaar waren ze op Graspop weer voor één van de allereerste keren weer live te zien, wat hebben we daar toen van genoten! Vanavond dus de herkansing!
Zak Stevens en gitarist Al Pitrelli
Gitarist Chris Caffery
Jon Oliva is er helaas niet meer bij maar de man is niet al te gezond na al zijn verslavingen en beroerte in 2016. Verder heeft Jon nog niet zo lang geleden zijn ruggengraat op drie plaatsen gebroken en schijnt aan multipele sclerose en aan de ziekte van Ménière te lijden. Daardoor is het onmogelijk voor hem om mee te doen aan het optreden zelf. Wel is de songwriter betrokken bij alle andere aspecten van de show en werkt hij momenteel aan kersvers studiomateriaal van Savatage. Oliva hoopt (tegen beter weten in?) op een later moment weer in staat te zijn om mee te doen aan live-concerten. In de Aardschok van juni dit jaar stond nog een uitgebreid interview met Jon en dan hoop je toch dat de man er weer bovenop komt.
Nog een keer Chris
Vette show
De set werd geopend met een klein stukje instrumentaal "Morphine Child" gevolgd door het lekkere "Dead Winter Dead" en "Jesus Saves". Bij dit laatste nummer ging de zaal al meteen helemaal uit z'n plaat. Het nummer handelt over een dealer annex zanger die mensen dan toch wel op heel bijzondere wijze 'redde'. Het was allemaal super strak, met de uitmuntende ritmesectie van Jeff Plate op drums en de immer pompende bas van Johnny Lee Middleton, het gedreven en meer dan gedegen gitaarwerk van Chris Caffery en Al Pitrelli, het toetsenwerk van tour-toetsenisten Paulo Cuevas en Shawn McNair, leadzanger Zak Stevens en met de geweldige samenzang van vrijwel alle mannen.
Dead Winter Dead
Bassist Johnny Lee Middleton
Met "Taunting Cobras" kwam misschien wel het hardste nummer van de band ooit voorbij gevolgd door twee parels uit de discografie van de band, "Handful of Rain" en het ongelofelijk mooie "Chance". Het nummer werd zoals gekend heerlijk opgebouwd, met dank ook aan de twee toetsenisten, de zang en samenzang, het klonk gewoonweg voortreffelijk. Tranen in m'n ogen en ik was zeker niet de enige… Maar ook de oude krakers vielen in goed in de smaak, "Warriors", "Power of the Night", "Sirens", "Strange Wings", en de toegift "Hall of the Mountain King". Zo grappig dat je dan de ontwikkeling ziet die de band heeft doorgemaakt tussen 1983 en 2001. Diverse keren kippenvel gehad, zeker bij de emotionele powerballad "Tonight He Grins Again" van de rockopera "Streets". Een kolkende zaal, met mensen van uiteenlopende leeftijden, ook met aanwezigen die ten tijde van het laatste Savatage-concert nog niet eens geboren waren, vierde met de band hun wederopstanding. "Believe" begon met zang van Jon Oliva op het grote scherm, natuurlijk missen we de man, zijn stem en ook zijn broer Criss, maar ook dit was weer een hoogtepunt. Zag mensen om me heen huilen, ook mijn ogen waren vochtig… Met alweer een topnummer "Edge of Thorns" kwam er een einde aan de reguliere set. Het was gewoonweg alleen maar genieten vanavond. Met "Hall of the Mountain King" wordt deze voor mij onvergetelijke avond afgesloten.
