Deathchant * 14 oktober 2026, DB's - Utrecht

 

Setlist Shitmen:

Go Through, Hole, Ik Moet Naar De Kerk, Sunshine, Die Nieuwe, Fall Back, MMIR, Ol.4l en Devoer.

Setlist Deathchant:

Mirror, Holy Roller, Enemy, Ruin, Crawl/KOVA, Chariot, Black Dirt, Worshipper en Gallows. Toegift: Canyon.

Shitmen

Rommelig optreden

Na het geslaagde avondje met Robert Jon & The Wreck ging ik vier dagen later alweer op pad. Nu naar één van mijn favoriete zalen, DB's waar Deathchant ging optreden. Ik volg de agenda van deze zaal altijd met veel belangstelling en staat er iets tussen wat interessant is ga ik het eerst even luisteren. Mijn voorkeur gaat uit naar alle vormen van metal (behalve black) en wat mij betreft zou DB's daar nog veel meer aan mogen doen. Zo ging het ook met de act van vanavond, na een paar luisterbeurten was ik overtuigd en kocht een kaart. Ook mijn maatjes maakte ik attent op deze band en vonden het lekker klinken. Zo waren we uiteindelijk vanavond met een flinke groep aanwezig. 

Setlist Deathchant

Deathchant

Ik fietste samen met Martijn naar DB's en troffen daar, André, Hans, Tom, Paul, Wouter, Marloes en Liza. Al snel werd er met een eerste biertje geproost en dat ging vanavond niet de laatste zijn…… De support werd verzorgd door Shitmen en dat waren erg jonge gasten die ook nog een groepje heel jong publiek hadden meegenomen. Het werd een nogal rommelig optreden, misschien was dat de bedoeling en begrepen we het niet? Muzikaal klonk het soms nog wel oké maar wij gingen na enkele nummers weer de zaal uit en zochten de bar op.  

Zanger/gitarist Thomas J. Lemieux

Zanger/gitarist Doug Stuckey

Om ongeveer 21:30 uur begon dan de hoofdact van vanavond, het in 2018 opgerichte en uit Los Angeles afkomstige Deathchant. Ze staan bekend om hun energieke live-optredens. Ze brengen heavy rock in de geest van legendarische bands als Thin Lizzy en Black Sabbath. Met twee gitaristen  Thomas  J. Lemieux en Doug Stuckey, ondersteund door de stevig meppende drummer Nick "Joose" McDonnell en de zware baslijnen van bassist Quinn-George Camacho. De band heeft een reputatie opgebouwd op festivals zoals diverse Desert Fests en heeft het podium gedeeld met gelijkgestemde groepen zoals Elder, Electric Wizard, Pentagram, High on Fire en Graveyard.

Tikte af en toe een shotje weg

Basgitarist Quinn-George Camacho

Toen Deathchant inzette met het nummer "Mirror" van het album "Thrones" uit 2023 werden we omver geblazen door de heerlijke heavy stoner metal. De sound kenmerkt zich door ronkende dubbele gitaarriffs en opzwepende ritmes, die regelmatig doen denken aan bands zoals Baroness en Thin Lizzy maar bij mij ook vaak doet denken aan Audrey Horne door het dubbele gitaargeluid. Het volgende nummer van de setlist "Holy Roller" heeft een lekkere Motörhead vibe en dan volgt het eerste nieuwe nummer van vanavond, mijn favoriet "Enemy" van het net uitgekomen album "Kova".  De band blijft doorgaan met heel veel energie en houdt het niveau de hele avond vast, we genieten er van met volle teugen. 

Ook wat emotie over een verloren vriend

Van achterin de zaal

Er is af en toe een praatje, de mannen zijn super blij met de opkomst (al is de zaal lang niet vol) en er is ook nog een traan over een verloren vriend en we moeten elkaar knuffelen. Zanger gitarist Doug Stuckey tikt tussendoor wat shotjes weg tussen de biertjes door. De band geeft alles en we worden er allemaal zeer vrolijk van, echt zo'n avond die nog lang blijft hangen. Buiten het nummer "Enemy" worden er nog drie nieuwe nummers gespeeld, "Ruin", "Kova/Crawl" en "Worshipper". Met dit laatste nummer wordt het zeer geslaagde optreden afgesloten.  We blijven natuurlijk nog een tijdje nababbelen onder het genot van een biertje, kopen met vier man tegelijk het laatste album op vinyl (de verkoper moest zelfs nog een nieuwe doos met albums uit het busje halen, ze hadden er erg veel verkocht) en gaan super tevreden weer op het fietsje huiswaarts.   

Alles werd gegeven

Met de band, gesigneerd vinyl en maatjes Paul en André

Het laatste album op vinyl met de handtekeningen

Deathchant - Enemy

Copperhead County en Robert Jon & The Wreck * 10 oktober 2026, Tivoli Pandora - Utrecht

 

Setlist Copperhead County:

Enjoy the Ride, Horizon, Murky Waters, Alpharetta Rain, Sound of Summer, The Well, Tonight We Ride, Quickjaw en Brothers.

Setlist Robert Jon & The Wreck:

The Devil Is Your Only Friend, Stone Cold Killer, Blame It on the Whiskey, Long Gone, Better Of Me, Dark Angel, Bring Me Back Home Again, Don't Let Me Go, This Time Around, Tired of Drinking Alone, Oh Miss Carolina en Cold Night. Toegift: Rager en On the Run.

Copperhead County

Jordy Duitscher op keys

Na onze welverdiende vakantie (vind ik zelf tenminste), gisteravond thuis gekomen, meteen weer naar een concert. Deze keer naar een in Nederland nog niet zo bekende band luisterend naar de naam Robert Jon & The Wreck. Ik leerde de band kennen op Bospop in 2024 en vond het toen een erg leuk optreden, het heeft veel weg van Lynyrd Skynyrd en dat vind ik ook een geweldige band. Renate houdt ook veel van southern rock en dus deze keer gingen we gezellig met z'n tweetjes. We gingen met de auto en waren mooi op tijd binnen, we konden een plek vinden op het balkon, de zaal was op een haar na uitverkocht. Maar eerst even wat algemene info over deze band.

De band was blij met de vele vroege bezoekers

Gitarist Jelle Wunderink, drummer Alex Stolwijk en zanger Corvin Silvester

Robert Jon & the Wreck is een Amerikaanse blues- en southern rockband bestaande uit vijf leden. De band werd in 2011 opgericht in Orange County, Californië, Verenigde Staten. Binnen zes maanden na hun oprichting had de band een nationale tournee met 60 optredens achter de rug en hun debuutalbum, "Fire Started", in eigen beheer uitgebracht. Sindsdien heeft de band niet stil gezeten en zijn er flink wat albums uitgebracht en is er uitgebreid getoerd. Buiten wat verzamel en live albums is afgelopen jaar alweer het tiende en zeer goed ontvangen album uitgebracht, genaamd "Heartbreaks & Last Goodbyes". 

Basgitarist Johan van Dijk

Robert Jon & The Wreck

Maar eerst was er een support van één van de weinige actieve Nederlandse southern rock bands, Copperhead County. De naam van de band is deels ontleend aan het nummer Copperhead road van Steve Earle en staat synoniem voor een plek waar het leven goed is en men kan genieten van de authentieke southern feeling. Copperhead County speelt voornamelijk eigen werk en is sinds 2018 actief. De band geeft een leuk en energiek optreden, ik vond de solozang van leadzanger Corvin wat iel maar de samenzang met Iris Slort en de andere bandleden is erg goed. De ritmesectie is strak, het orgelspel prima en er zijn uitstekende gitaarsolo's. Het is dan ook een hele leuke opwarmer die vast en zeker vanavond weer wat zieltjes gewonnen heeft. 

Ging meteen goed los

Mooi licht

Na een pauze van een half uurtje is het dan om precies 21:00 uur tijd voor de hoofdact Robert Jon & The Wreck. Er wordt gelijk sterk geopend met het nummer "The Devil Is Your Only Friend" en meteen is duidelijk wat een geweldige soulvolle stem Robert Jon Burrison heeft. Hij wordt begeleid door een heerlijk spelende band die melodieus dubbelloops snarenwerk en vurig orgel- en pianowerk laat horen. Gitarist Henry James Schneekluth is een klasbak die er bijna ieder nummer lekker op los soleert en ook regelmatig het kenmerkende slide-gitaarwerk laat horen . Af en toe krijgt hij de tijd om te laten zien wat de man allemaal kan, nou dat is waanzinnig goed, wat een virtuoos. Drie nummers van het nieuwe album haalden de selectie:  "Long Gone", "Better Of Me" en "Dark Angel".  We vinden "Better Of Me" een leuk nummer en deze viel meteen op, gedreven door een fijne pianolijn van toetsenist Jake Abernathie, terwijl gitarist Henry James de solo volledig domineerde.

Drumsolo van Andrew Espantman

De geweldige gitarist Henry James Schneekluth

"Dark Angel" hield de vaart erin, waarna "Bring Me Back Home Again" het fantastische slidegitaarspel van Henry James liet horen samen met het Hammondorgelspel. Het is deze wisselwerking tussen gitaar en keyboard, die een bepalend kenmerk is geworden van het livegeluid van de band. Met drie heerlijke nummers werd de reguliere set afgesloten, onze favoriet "Tired of Drinking Alone", "Oh Miss Carolina" en "Cold Night".  Met "Oh Miss Caroline" was er veel interactie met de zaal, we moesten flink meezingen maar ook bij "Cold Night" ging het lekker los. Gelukkig was er nog een toegift met de nummers "Rager" en "On the Run". Ik was wel een beetje in de war, ik had gekeken wat de band gisteravond gespeeld had in De Bosuil en dat was op twee nummers na een totaal andere set. Alleen "Oh Miss Carolina" en "Cold Night" hadden de vorige set "overleefd".  Wel leuk als je diehard fan bent dan is het de moeite waard om meerdere avonden te gaan. Al met al was vonden we het beiden een zeer geslaagde Southern Rock avond! 

Jake Abernathie op keyboard

Basgitarist Warren Murrel wil op de foto

De geweldige zanger Robert Jon Burrison

Solo's

Veel plezier

Twee keer Henry James Schneekluth

Robert Jon and The Wreck - Tired of Drinking Alone

Hawkwind * 13 september 2026, Tivoli Ronda - Utrecht

 

Setlist Hawkwind:

Right to Decide, Changes (Burning Suns and Frozen Waste), Levitation, Traveller of Time & Space, The Outer Region of the Universe, Mask of the Morning, Underwater City, Assault and Battery, The Golden Void, Rocky Paths, Steppenwolf en Born to Go. Toegift: Spirit of the Age.

De mooie aankleding van het podium

Hawkwind

Vanavond mijn live vuurdoop voor een band die al bijna 50 jaar "oud" is. Daar heb ik vanaf 1969 de kans voor gehad, hahaha. Het was prima weer dus op het fietsje naar Tivoli, waar ook mijn concertmaatjes met de bus naartoe kwamen. Bij de bar trof ik dus André, Vincent, Tom en Hans en namen we een eerste biertje. Ik hield het rustig vanavond en nam zoals gewoonlijk maar een paar flesjes, de tap waar dat akelige Amerikaanse spul uitkomt is aan mij nooit besteed. We moesten drie kwartier wachten op Hawkwind dus konden we lekker bijkletsen. Deze Britse spacerock band is dus al in 1969 opgericht door straatmuzikanten Dave Brock en Nik Turner en heeft in de loop der jaren een groot aantal bezettingswisselingen ondergaan, maar aan het hoofd staat nog altijd zanger/gitarist Dave Brock. 

Bassist Doug MacKinnon

Veel lasers

De muziek bestaat uit een mengsel van harde rock gecombineerd met sciencefictionachtige klanken die worden geproduceerd door een effectenmachine genaamd "audio generator". Live valt vanavond op dat het best wel erg heavy is eigenlijk. De teksten worden bepaald door zwaar drugsgebruik en comics. In de beginjaren werden hun liveshows opgeluisterd door de met bodypaint opgesierde naaktdanseres Stacia Blake. Het album Doremi Fasol Latido uit 1972 is het meest verkochte album. Maar er is in alle tussenliggende jaren zeker niet stilgezeten, want op 12 juni jongstleden verscheen Hawkwinds achtendertigste(!) album Psychedelic Selection. 

Gecombineerd met kleur en rook

Mooie achtergrondprojecties

Bandleider Dave Brock is op 20 augustus jongstleden 85 jaar geworden, maar om eerlijk te zijn klinkt hij op dit live optreden echt niet als een bejaarde… zijn stemgeluid is nog vrijwel gelijk als in de hoogtijdagen. Wel worden veel nummers nu gezongen door de geweldige gitarist Magnus Martin, maar ook de andere leden van de band zingen veelvuldig mee. Ook verdwijnt Dave af en toe van het podium als er een instrumentaal deel is. Deze soort van jams klinken vaak heerlijk opzwepend en ongelofelijk strak, als je daarvan kan spreken bij een spacerock band. De "vaste" drummer (vanaf 1988) Richard Chadwick is er vanavond niet bij en wordt uitstekend vervangen door een zekere Dylan. Deze jonge gast drumt in ieder geval alsof hij al jarenlang bij de band zit. 

Invaldrummer Dylan

Thighpaulsandra op keyboards en synthesizers

En ja, als leek, mis ik wel hun bekendste song "Silver Machine" maar ik had van te voren al gezien op setlist.fm dat ze deze niet vaak meer spelen. Dit jaar één keer op een festival en in 2025 ook maar twee keer. Wellicht ook omdat de originele zanger van deze "hit", Motörhead's Lemmy Kilminster in 2015 overleden is. Er zijn constant lasers en projecties die nog een extra dimensie krijgen door de rook en zoals altijd is in Tivoli het geluid prachtig helder en is de akoestiek geweldig. De opener van de set "Right to Decide" (van het album Electric Tepee uit 1992) is voor Hawkwind begrippen nogal gewoon maar wel een hele leuke stamper en één van de kortere nummers van de avond. Dus deze gelijk maar even op YouTube gezet. 

De 85 jarige Zanger/gitarist Dave Brock

Mede oprichter van de band

Van het één na laatste album "Stories From Time and Space" uit 2024 worden "Traveller of Time & Space" en "Underwater City" gespeeld en van het laatste album "There Is No Space for Us" uit 2025 het gelijknamige titelnummer en "Changes (Burning Suns and Frozen Waste)". Ook worden zeldzaamheden niet vergeten zoals; "Levitation" en "Mask of the Morning". Natuurlijk ontbreken "The Golden Void" en het laatste nummer van de reguliere set "Born to Go" niet, deze wordt door ons uit volle borst meegezongen. De band komt nog terug voor een toegift met het nummer "Spirit of the Age" en daarmee wordt een prima optreden afgesloten. We blijven nog even hangen en zien dat er meer dan een dozijn roadies en aanverwanten hard aan het werk zijn om alles op te ruimen, de band moet om 3:00 komende nacht namelijk in Calais zijn om weer terug te reizen naar Engeland. We nemen nog een laatste biertje en zijn het er allemaal over eens dat dit een erg sterk concert was in een helaas niet geheel volle Ronda. Ik was zelf ook enthousiast en ben heel blij dat ik deze toch wel "legendarische" band een keer live heb zien optreden. 

De uitstekende gitarist Magnus Martin

Foto vanaf boven

Ons groepje van vanavond

Hawkwind - Right to Deceide

JC Thomaz & the Missing Slippers en Killer Kin * 4 september 2026, DB's - Utrecht

 

Setlist JC Thomaz & the Missing Slippers:

Niet bekend

Setlist Killer Kin:

Mr. Dynamite, Damned and Doomed, (Chloe is a) Motörbanger, Point Blank, Power 'n Pleasure, One Way, Stunner, Needles and Knives, On the Chain, Kill for the Kin, Motorhead en Shock Collar.

JC Thomaz & the Missing Slippers

De bassiste zonder naam

Ik kijk altijd wat er zoal in mijn omgeving optreedt, dat weten de trouwe lezers van mijn blog inmiddels wel. DB's is één van mijn favoriete plekjes en dan luister ik alles wat er in de agenda staat geprogrammeerd en in mijn straatje past natuurlijk. In de huidige agenda vielen me vooral Killer Kin en Deathchant (woensdag 14 oktober voor als je ook geïnteresseerd bent) positief op dus voor beide concerten een kaart gekocht. Het was onstuimig weer vandaag maar net toen ik op weg ging op de fiets was het droog en ik had de wind flink in mijn rug. Toen ik aankwam kon ik gelijk bij een groepje bekenden aanschuiven, waaronder Liza en Martijn. Na een eerste biertje ging ik kijken bij de support band van vanavond, deze hebben een simpel te onthouden naam, namelijk: JC Thomaz & the Missing Slippers….. 

De nieuwe drummer

Fabio Thomaz

Deze uit Rotterdam afkomstige garage punkers wisten met hun lekkere puntige nummers de zaal al flink op te warmen. Wel viel me op dat de voertaal van de band vooral in het Engels is, ook na afloop met de fans. Hoe dat precies zit weet ik niet maar ik weet wel dat zanger en frontman Fabio Thomaz oorspronkelijk uit Brazilië komt. De man was volgens m'n maatjes al vroeg op de avond lekker aangeschoten en ook onder het optreden gingen er heel wat flesjes bier in. Verder was er net een nieuwe drummer bij de band, maar de band deelt bewust geen namen van de muzikanten die per show meespelen om de mystiek en de chaos van het wisselende collectief ("the Missing Slippers") te bewaken. Achteraf nog even gekletst met deze dame en een fotootje gemaakt. Het was eigenlijk gewoon lekkere rock 'n roll gespeeld door een stel prima muzikanten waarvan, iets wat ik zelf nog nooit had meegemaakt, drie drummers. Al ontging mij de noodzaak hier wel van, maar het was wel een leuk gezicht. Als dat de bedoeling is dan is het geslaagd. Het was verder niet al te ingewikkeld maar een dikke prima, zeker als de helaas niet volgelopen zaal lekker meegaat in de aanstekelijke nummers. 

Gitaarspelen met een bierflesje

Mattie Lea van Killer Kin in het publiek

Na een pauze was het de beurt aan de hoofdact van vanavond, Killer Kin. Het was niet eenvoudig om wat informatie over de band te verzamelen. De band is in 2018 opgericht door zanger Mattie Lea en gitarist Chloe Rose. Ze komen uit New Haven, Connecticut (Amerika) en de andere leden zijn Brady Wilson, Jason Kyek en Marco Carotenuto. De band speelt maar liefst drie shows in Nederland, vanavond in Utrecht, morgen in Haarlem en overmorgen in Arnhem. Er wordt op dit moment gewerkt aan een nieuw album, dit gaat dan de tweede worden na het veelgeprezen debuutalbum uit 2023 met nummers als "(Chloe Is a) Motörbanger", "Damned 'N Doomed" en "On The Chain". Deze release was erg snel uitverkocht dus is er nu een heruitgave beschikbaar, die ook in onder andere Nederland is uitgegeven. Het wordt een behoorlijk hectisch gebeuren. Al heel snel stond zanger Mattie Lea tussen het publiek iedereen op te jutten. De man heeft of dubbel ADHD of ergens anders last van want hij gaat het gehele optreden te keer als een Mexicaanse springboon.

Killer Kin

Zanger Mattie Lea

Er zitten veel Motorhead en The Stooges invloeden in de nummers maar dan wat meer op de punk manier. Vooral zanger Mattie Lea en gitariste Chloe Rose zijn de grootste blikvangers. Wat een power en energie komt er van het podium, nou ja podium. Wanneer Mattie weer eens het publiek inspringt en wordt meegevoerd door het publiek schiet de kabel van zijn microfoon los. De geluidsman was net even naar het toilet dus werd elke opening van het stekkerblok uitgeprobeerd om Mattie zijn stem weer "terug" te geven. De band speelde stug door en maakte er maar een paar mooie solo's van en dat was dan meteen weer kaasje voor het publiek. Prachtig toch live muziek! Zelf vond ik het nummer "On the Chain" het hoogtepunt, daarvan heb ik nog een filmpje gemaakt. Ook daar zie je Mattie crowdsurfend door het publiek gaan. Na afloop nog een paar biertjes gedaan en wat fotootjes gemaakt. Al met al een zeer geslaagd avondje, niet dat het heel erg hoogstaand was maar dat hoeft niet altijd, veel lol gehad in ieder geval. Wel wind tegen terug naar huis, dat was minder, hahahaha. 

Beetje opgefokt?

De prima gitarist Brady "The Cat" Wilson

Lekker dynamisch optreden met Chloe op de voorgrond

Op z'n knietjes

Drummer Jason Kyek

Op z'n handen en z'n knietjes

Needles and Knives

Op de foto met Matt, Brady en Chloe van Killer Kin 

en met de drumster van de Slippers

Killer Kin - On The Chain