Ian Paice and Purpendicular * 17 februari 2026, Tivoli Pandora - Utrecht

 

Setlist Ian Paice and Purpendicular:

Burn, Might Just Take Your Life, Walking in the Shadow of the Blues, Bad Attitude, Blood Red Moon, You Keep On Moving, Fool for Your Loving, Ain't No Love in the Heart of the City, Hush, Pictured Within, Perfect Strangers, Black Night, Smoke on the Water en Stormbringer.

Purpendicular

Ian Paice

Na het enorme geweld van gisteravond met Airbourne stonden we weer in Tivoli, nu voor een avondje klassieke rock. Drummer Ian Anderson Paice (geboren op 29 juni 1948) is nog steeds een behoorlijk druk mannetje. De bijna 78 jaar "jonge" baas was origineel lid van Deep Purple en het enige lid dat sinds de oprichting van de band in 1968 in elke bezetting heeft gespeeld. Hij wordt beschouwd als een van de grootste rock drummers aller tijden en werd in 2016 opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame als lid van Deep Purple. Paice was ook lid van twee bands met enkele andere Deep Purple leden: Paice Ashton Lord (ook met Jon Lord) van 1976 tot en met 1978 en Whitesnake (ook met Jon Lord en David Coverdale) van 1979 tot en met 1982. Daarna was hij van 1982 tot 1984 de drummer van Gary Moore. Hij speelde ook drums als tour- en/of sessiemuzikant voor andere artiesten, waaronder de Velvet Underground, George Harrison en Paul McCartney.

Nog een keertje Ian

Zanger Robby Thomas Walsh

Purpendicular begon als Deep Purple coverband, waar ook de leden van Deep Purple erg enthousiast over waren. Inmiddels heeft de band enkele studioalbums op hun naam staan en zijn er zelfs meerdere leden van Deep Purple te horen geweest op die albums. Samen met Ian Paice bracht de band in 2022 het album "Human Mechanic" uit en in 2025 het album "Banned". Vanavond staat de band dus in Tivoli om een set Deep Purple en Whitesnake klassiekers te spelen, evenals één nieuw nummer "Blood Red Moon" van het allerlaatste album "Banned" uit 2025. Ik stond lekker vooraan, dat was niet heel moeilijk want de zaal was voor een derde gevuld, de balkons waren allemaal dicht. Jammer maar blijkbaar toch te weinig belangstelling, misschien was het voor veel mensen ook we wat te duur.

Gitarist Marray Gould

Alessandro Debiaggi op keyboard

De jongste bezoeker van vanavond vroeg of hij voor me mocht staan, natuurlijk geen probleem, ik schat dat hij een jaar of 14 was. Hij kende de meeste nummers in ieder geval, hij was een avondje met zijn vader mee gekomen. De set begon met het heerlijke nummer "Burn" zodat de stemming er meteen goed in zat. Van hetzelfde album werd het wat minder bekende "Might Just Take Your Life" gespeeld, dan besef je meteen weer wat een geweldige composities Deep Purple heeft gemaakt. Het Whitesnake nummer "Fool for Your Loving" ging er in als zoete koek en een verrassend goed nummer "Pictured Within" werd als ode aan Jon Lord gebracht. 

Van achterin de zaal

Black Night!

Van tevoren dacht ik, zal wel een kort avondje worden zonder support maar de band deed veel aan improvisatie, er waren wat jam sessies en uitgebreide solo's zoals ook bij Deep Purple vaak gewoonte waren. Natuurlijk werd ook Ian Paice in het zonnetje gezet door middel van een nogal ingekorte drumsolo, normaal ben ik daar niet zo van maar in dit geval toch wel heel begrijpelijk. Het laatste deel van de set was een feest der herkenning voor een Deep Purple fan zoals ik ben. Eén van mijn favoriete nummers "Perfect Strangers" (die riff is zoooo ontzettend lekker), een zeer lang uitgesponnen heerlijke "Black Night" en met "Smoke on the Water" werd de reguliere set afgesloten. 

Ian Paice

Bacootje?

Purpendicular is toch min of meer een coverband maar dan wel een hele goede met een eigen touch en één oerlid van Deep Purple. De zanger was in ieder geval prima, was zeer enthousiast en deed soms denken aan Ian Gillan. Voor de toegift kreeg Ian Paice het woord en hij vertelde wat leuke anekdotes en gaf aan dat hij nog steeds enorm veel plezier had om op te treden. Erg leuk om de man zo dichtbij mee te maken, sympathieke gast en nog steeds een uitstekende drummer. Er werd nog één nummer gedaan als toegift, met "Stormbringer" was het dan toch echt afgelopen. De zaal gevuld met merendeel veteranen had een leuke avond gehad en gingen tevreden huiswaarts. 

Hij vertelde wat leuke anekdotes

Ian Pace and Purpendicular - Black Night (with jam)

Ian Pace and Purpendicular - Smoke on the Water

Avalanche, Asomvel en Airbourne * 16 februari 2026, Tivoli Ronda - Utrecht

 

Setlist Asomvel:

Niet bekend.

Setlist Avalanche:

Louder & Louder, Born to Rock 'n' Roll, Beware the Full Moon, Payback's a Bitch, Outside the Law, Into the Fire, Stone Cold Stare, World Shaker, Luck Is For Losers, Light 'm Up, en The Nightmare Ain't Over.

Setlist Airbourne:

Gutsy, Fat City, Cradle to the Grave, Hungry, Back in the Game, Raise the Flag, Cheap Wine & Cheaper Woman, Alive After Death, Diamond in the Rough, Too Much, Too Young, Too Fast, Breakin' Outta Hell en Live it Up. Toegift Ready to Rock en Runnin' Wild.

Avalanche

Asomvel

We kwamen bij de eerste support band genaamd Avalanche binnen en ik kreeg alleen het laatste nummer mee. We waren met z'n drietjes, André, Ruud en ik. Klonk niet verkeerd en het leek allemaal een beetje op de headliner van vanavond. Het tweede voorprogramma luistert naar de bijzondere naam Asomvel. Nog nooit van deze band gehoord en toch werden ze al in 1997 opgericht. Deze bas gedreven heavy metal band uit de omgeving van Leeds in Engeland bestaat uit de Robinsons, Lenny (gitaar), Stel (gitaar) en Ralph (bas, zang) en worden vergezeld door Ryan Thackwray op drums. In 2010 werd de voormalig zanger en bassist Jay-Jay Winter door een onoplettende automobilist dood gereden. De band rekruteerde daarop Ralph Robinson. Een olijke, jonge knul met een passie voor heavy metal en rock 'n roll. Zijn vader speelde al gitaar in de band, dus de stap was snel gemaakt.

Zanger/bassist Ralph Robinson of een jonge Lemmy?

Gitarist Lenny Robinson

Eerlijk gezegd vond ik de nummers wat te veel op elkaar lijken, wat meer afwisseling zou het optreden een stuk leuker kunnen maken. Wat later in de set werd het wel wat beter en er zitten veel Motörhead invloeden in de muziek. De vocalist doet met zijn verschijning ook geen moeite om dat te verbergen. Het is oerdegelijke Britse rock 'n roll, al mis ik wel wat diepte en kracht af en toe. Zanger Ralph riep dat als het vanavond te hard was dat je dan te oud bent, nou dan ben ik dat zeker. Harder dan hard maakt het niet altijd beter hoor. Zo mis je daardoor de finesses in de nummers en ook de zang is teveel vervormd, wel veel heerlijk gitaarwerk. Veelvuldig worden hun Australische gastheren bedankt dat ze deze kans hebben gekregen zich aan een groot publiek te laten zien. De set wordt afgesloten met "The Nightmare Ain't Over" en zoals de titel al suggereert, is het nog niet voorbij. Voor ons is het een leuke opwarmer, er wordt vervolgens een flinke muur van boxen neergezet voor het optreden van Airbourne. 

Hard was het

Airbourne

Grappig is dat ik Airbourne alleen nog maar op festivals live heb zien optreden, op Fortarock, Dynamo Metalfest en drie keer op Graspop. Vanavond zie ik ze dus voor het eerst in een uitverkochte zaal, net als nog amper een jaar geleden (13 maart 2025) in een eveneens uitverkochte Musis in Arnhem. De 2025 tour was toch een groot succes want van de 36 optredens in Europa waren er 24 uitverkocht en de band toert ook dit jaar nog 33 keer in Europa. Oordopjes zijn vanavond wel nodig, ook voor m'n maatje Ruud die vanavond zijn metal/hardrock vuurdoop krijgt. Het Australische kwartet is niet bepaald een voorbeeld voor een subtiele muziekavond en we verdrinken vanavond dus in kakofonie van elektrische gitaren, een hard meppende drummer aangevuld met een heerlijk schuurpapieren stemgeluid van zanger Joel O'Keefe. 

Joel O'Keefe

100% inzet

De band bestaat over twee jaar alweer 25 jaar en speelt rock zoals het bedoeld is: knalhard. Met zijn broer Ryan (drums), Justin Street (bas) en Brett Tyrrell (gitaar) brengen ze met enorm veel energie een heerlijke show en wat het allermooiste is, zonder allerlei poespas. Ze spelen vol overtuiging en een vrolijke noot is nooit ver te zoeken. Je wordt de hele avond gedwongen om mee te schreeuwen, met bijvoorbeeld nummers als "Too Much, Too Young, Too Fast", "Girls in Black" en "Bottom of the Well", nou ja, teveel om op te noemen eigenlijk. Thuis wordt de muziek niet eens zoveel gedraaid want dit is echt de ultieme live beleving. Gelukkig zijn we er vanavond bij en we worden getrakteerd op een smaakvolle 'best of', waarbij geen enkele knaller ontbreekt.

Bassist Justin Street

Zong flink mee

Frontman Joel O'Keeffe is duidelijk de animator en doet van alles om de zaal mee te krijgen. Hij gaat solerend op de schouders van een roadie tussen het publiek in de zaal door, geeft een gitaarsolo op het balkon, gooit met kwart gevulde bekers bier in het publiek en slaat bierblikjes op z'n hoofd kapot. Het is allemaal niet nieuw en we hebben het in het verleden al vaker gezien, maar het blijft lollig en erg aanstekelijk. Denk dat niemand het anders wil zien. Lemmy's minibar komt tevoorschijn, onze Motörhead frontman is inmiddels alweer tien jaar dood, maar wordt nog steeds geëerd door Airbourne. Er worden nog wat bekers het publiek ingegooid, af en toe is er iemand die er eentje vangt. Er is een constante moshpit en er zijn de nodige crowdsurfers, de beveiligers hebben het er maar druk mee. De set zit lekker in elkaar en als we bij de laatste drie nummers van de avond zijn aangekomen staat de hele zaal in vuur en vlam. Met een luchtalarm beginnen we aan "Live it Up", "Ready to Rock" en de afsluiter "Running Wild" wordt de geslaagde avond afgesloten. De vloer is één grote natte bende met bekers en flesjes, de schoonmakers hebben het nog druk vanavond. We maken nog een groepsfotootje, nemen nog een laatste biertje en gaan zeer tevreden naar huis.  

Broer Ryan O'Keeffe

De Lemmy bar

Wie wil er vangen?

Daar gaat tie!

Achter de boxen

Op het balkon

Solo

De band bedankt de volle zaal

Groepsfoto

Airbourne - Raise the Flag

Airbourne - Runnin' Wild (part)

Dool * 21 december 2025, Tivoli Ronda - Utrecht

 

Setlist Dool:

Vantablack, In Her Darkest Hour, The Alpha, Oweynagat, Summerland, Wolf Moon, Be Your Sins, Dust & Shadow, Venus in Flames, The Shape of Fluidity, House of a Thousand Dreams en Hermagorgon. Toegift: To Whom May Lead the Blind.

Kerstsfeer in Utrecht

10 jaar Dool

Laatste concert van 2025 werd een festival, maar uiteindelijk toch ook weer niet.... Eén van mijn alltime favoriete bands kwam met een feestje omtrent het 10-jarig bestaan en organiseerde daarom een festival met de nodige gasten in mijn eigen stadsjie Utrecht. Helaas werd het festival door persoonlijke omstandigheden voor mij beperkt tot één optreden, maar natuurlijk wel de belangrijkste; namelijk het feestvarken zelf. Wel jammer, ik had normaal gesproken Gott, Messa en Harakiri For The Sky graag gezien, maar ja. Ik had mijn tweewieler op m'n werk neergezet en na een kwartiertje lopen stond ik om 20:15 uur op ons vertrouwde plekje in de Ronda. Net snel daarna kwamen m'n maatjes André en Paul ook bij me staan, namen we een biertje en kon het grote feest beginnen.  

Soundcheck

Setlist van deze speciale avond

Heb al heel wat keren op m'n blog mijn enthousiasme over DOOL niet onder stoelen of banken gestoken. Er is geen band die ik het afgelopen decennium zo vaak en vanaf het begin af aan gezien heb als DOOL. Op twee keer na net zo vaak als het jubileum vanavond, dus even rekenen... Ook nu kan ik alle superlatieven weer naar voren brengen, het is gewoonweg één van de allerbeste live acts van de laatste jaren. Doordat dit het 10-jarig jubileum was werden we verwend met een extra lang optreden en de setlist was in drie stukken verdeeld. Elk deel bestond uit één van de uitgebrachte albums en werd op volgorde van uitgifte gespeeld. We begonnen met "Vantablack", "In Her Darkest Hour", "The Alpha" en "Oweynagat" van het album "Here Now, There Then" uit 2017 alweer, daarna  "Summerland", "Wolf Moon", "Be Your Sins" en "Dust & Shadow" van "Summerland" uit 2020 en het laatste deel bestond uit "Venus in Flames", "The Shape of Fluidity", "House of a Thousand Dreams" en "Hermagorgon" van "The Shape of Fluidity" (2024). Vind het zelf wel heel vet dat ik deze drie albums én het live album allemaal heb op vinyl (én gesigneerd!). 

Gitarist Nick Polak

Raven

Zoals elke keer weer imponeert DOOL en blijft bijna twee uur lang hypnotiserend en foutloos presteren. Het eerste "blok" van vier nummers trekt meteen de volle aandacht en er wordt een stevige geluidsmuur opgetrokken. Eigenlijk zit er geen zwak moment in, net als bij het tweede "blok" van vier nummers. Elk deel heeft zijn eigen achtergrond, zoals dat bij de concerten van die periode ook was. Bij deel één dus niks, bij Summerland de rood gekleurde rook en bij het laatste deel een egale kleur op de achtergrond. De uitverkochte Ronda werd meegetrokken in een soort trance en gitaristen Nick Polak en Omar Iskandr laten zien wat ze in hun mars hebben. Raven lijkt steeds beter te gaan zingen en je kunt niet anders dan met open mond staan kijken. Als ik dan toch een klein beetje moet zeuren vind ik de afsluiting met de laatste twee nummers wat jammer. Niet omdat deze niet goed zijn, integendeel, "House of 1000 Dreams" en "Hermagorgon" zijn prachtig maar halen wel de vaart er wat uit. 

Raven zingt geweldig

Drummer Vincent Kreyder

Na afloop houdt Raven nog een praatje en zegt: mag ik één tip geven, wordt geen muzikant, geld verdien je niet, slapen doe je niet, natuurlijk kon ik m'n mond weer eens niet houden en riep "zuipen wel" tot hilariteit Raven, de band én zaal (zie onderstaand filmpje). Daarna is er nog een toegift in de vorm van een nieuw nooit eerder gespeeld nummer. Dit past natuurlijk wel heel mooi in de "tijdlijn" volgorde van deze avond want dit zal wel op het aankomende album terechtkomen. Dit is wel gelijk een nummer in lijn van wat de band perfect beheerst, een lekker hypnotiserende beuker. DOOL bewijst vanavond opnieuw dat het momenteel tot een van de allerbeste live bands hoort en ik blijf ze zeker volgen. Na afloop was het nog lange tijd heel erg gezellig al heb ik jammer genoeg geen bandleden meer gezien. Liza, Martijn, Rick, John en Ernst sloten zich bij ons drieën aan en we deden nog een paar biertjes en zo lag ik pas om 1:30 uur in m'n mandje.  

Basgitarist JB van der Wal

Volle bak

Oweynagat

Raven

Gezelligheid met Paul en André

The Shape of Fluidity

Geweldig optreden

Raven was in vorm

De band bedankt het publiek

Na afloop was het nog lang gezellig

Kon m'n mond weer eens niet houden...

Dool - Wolf Moon