Bloody Mama en Heath * 14 maart 2026, DB's - Utrecht

 

Setlist Bloody Mama:

Heat, Shadows en Annabel (niet compleet).

Setlist Heath:

Exodrium in D minor, Murmurations, Nosedive en Whipping Post (niet compleet).

Biertje!

Bloody Mama

DB's is toch wel één van mijn lievelingsplekken om een concert te bezoeken. Wel jammer dat er niet zo veel metal geprogrammeerd wordt, dus vriendjes van DB's mocht je dit lezen...... Maar goed stoner, psych, punk en rock zien we toch wel een aantal keer per jaar voorbij komen en dan zijn we er natuurlijk bij. Ik was op de fiets, dat blijft toch mijn favoriete vervoermiddel. Je kunt een biertje drinken en je hoeft niet op de tijd te letten van de bus en/of trein. Buiten dat de bussen in Utrecht en omgeving na de laatste aanbesteding soms helemaal niet rijden…… We waren weer met een gezellig groepje liefhebbers, Liza,  André, Martijn, Wouter en de jarige Myrthe. Na binnenkomst gezellig een tijdje met Martijn gebabbeld en met dat biertje zat het wel goed vanavond.

DeWolff 2.0

Bassist Chris Drukker

Bloody Mama was de support van vanavond en dat wordt een energiek optreden, de band mixt garage rock met psychedelische bluesrock. Grappig detail is dat de band gecoacht wordt door Pablo van de Poel van DeWolff. Dat hoor je ook wel terug in hun muziek, zij gaan verder waar DeWolff een aantal jaren geleden is opgehouden. Het is een lekker opzwepend optreden en zanger Sieb de Wit weet de aanwezigen goed mee te nemen in de muziek. Hij staat geen moment stil en haalt de nodige capriolen uit. Zo ligt hij enkele keren op zijn rug op het podium. Verder vallen de uitstekende gitarist Bedirhan Çelik en bassist Chris Drukker op, ook drummer Alex Bloemers is lekker strak bezig. De mensen in de zaal kunnen het wel waarderen en ons retro gevoel wordt helemaal wakker geschud. André kwam wat later binnen en kon gelukkig nog het laatste deel van de set meepikken. 

Sieb de Wit op z'n rug

Lekker gitaarwerk van Bedirhan Çelik

En dan is het tijd voor Heath, de jonge Haagse band geldt als de nieuwe psychedelische rock sensatie van het land. Inmiddels heeft Heath twee zeer goed ontvangen albums, twee shows op Roadburn, 25 popronde-shows, een aantal support optredens voor DeWolff en Temple Fang en enkele shows op zomerfestivals op hun naam staan. Vanavond is het ook alweer de tweede clubtour, de eerste in april 2025 en zijn er weer enkele optredens gepland. De band is in 2022 opgericht en bestaat uit Mees Vullings (zang/mondharmonica), Isak Heidenfors (gitaar/zang), Jordy Bouter (gitaar), Steve Lolicato (basgitaar) en Darcey Hellemond (drums). De muziek van Heath combineert ongewone maatsoorten, krachtige harmonica en stevige gitaren met verhalende zang, wat resulteert in een uniek geluid binnen de psychedelische rock scene. 

Heath

Psychedelische rock

Na drie singles, allemaal in 2023, "Birdie", "Calm the Rivers" en "Atalantis" kwam in 2024 het eerste studioalbum uit genaamd "Isaak's Marble" (gefinancierd via crowdfunding) gevolgd door het tweede studioalbum "Murmurations" in 2025. Mocht je de albums willen aanschaffen, de singles staan hier niet op…… Tijdens de Haagse Popweek wonnen ze de Music Support Award en 3voor12 Leiden riep hun single "Atalantis" uit tot song van het jaar. Nou, de belofte was groot maar wat mij betreft werd deze toch niet helemaal ingelost. Er waren delen in het optreden waarin je lekker "meegenomen" werd maar toch te vaak was het ons te kabbelend en zakte het enthousiasme weer weg. Zanger Mees Vullings ging helemaal los op de mondharmonica en het is een behoorlijk avontuurlijk en eigenzinnig gebeuren op het podium. Maar ook de vele mondharmonica solo's zijn gewoon wat teveel van het goede, het mag best wat minder. De twinlead gitaarpartijen (Wishbone Ash) waren daarentegen geweldig! We dronken na afloop nog een biertje en het was al met al toch wel weer een gezellige avond. 

Mees Vullings op mondharmonia

Mees Vullings als zanger

Van achteruit de goedgevulde zaal

Fallujah en Omnium Gatherum * 5 maart 2026, Tivoli Pandora - Utrecht

 

Setlist Fallujah:

In Stars We Drown, Kaleidoscopic Waves, Radiant Ascension, Amber Gaze, Eden's Lament, Labyrinth of Stone, The Obsidian Architect, Sapphire, The Void Alone en Xenotaph.

Setlist Omnium Gatherum:

The Last Hero, Gods Go First, Slasher, The Darkest City, Frontiers, Walking Ghost Phase, The Unknowing, My Pain, Reckoning, Ignite the Flame en Skyline. Toegift: Luoto, New Dynamic en New World Shadows.

Setlist Fallujah

Fallujah

Precies een jaar geleden stonden we ook bij Omnium Gatherum in Tivoli, alleen was dit toen het voorprogramma van Insomnium in de Ronda. Nu heeft de band dus een eigen headline show maar wel in de kleinere Pandora (max 650 bezoekers). Ik was met Robin en André en we troffen zoals gebruikelijk weer een aantal bekende vriendjes en vriendinnetjes zoals Paul en Martijn. Helaas waren we wat later door een flinke file op de A2, doordat de Leidsche Rijn tunnel gedeeltelijk dicht zat. Daardoor misten we jammer genoeg de Zweedse melodische deathmetalband In Mourning, deze hadden we enkele jaren geleden al eens gezien op het Brainstorm Festival en dat vonden we toen erg leuk. André had ze nog wel kunnen zien en was er wel enthousiast over. Het was niet helemaal uitverkocht vanavond, de balkons waren wel open, denk uiteindelijk een kleine 500 bezoekers.

Technische deathmetal

Omnium Gatherum

De tweede supportband van deze avond was de Amerikaanse technische deathmetalband Fallujah uit San Francisco, Californië, opgericht in 2007. De bandnaam is afkomstig van de Iraakse stad Fallujah, gelegen in de provincie Al Anbar. Op 17 november 2011 bracht de band hun eerste volledige album "The Harvest Wombs" en op 13 juni 2025 alweer het zesde studioalbum "Xenotaph" uit. De muziek van Fallujah is een mix van technische vaardigheid, progressief songschrijven en sfeervolle texturen, het is een kruisbestuiving van death en progressieve metal. De drummer was mooi om te volgen, alles ging in een hoog tempo en timing is dan natuurlijk cruciaal. Gitarist Scott Carstairs miste geen noot en zijn snelle spel was knap en hij liet al zijn technische vaardigheden zien. De combinatie tussen cleane zang en grunt is erg sterk en de hardere delen in de nummers worden op een hele mooie manier afgewisseld met fraaie melodieuze stukken. Ik moest er in het begin wat aan wennen maar wat verder in de set ging ik het steeds meer waarderen.   Er zaten veel tempowisselingen in en het was een leuke start van de avond.

Aapo Koivisto op keys

Ging goed los

Nu was het tijd voor de headliner van de avond, Omnium Gatherum. Deze Finse melodische deathmetalband uit Karhula is opgericht in de herfst van 1996 en dus al bijna 30 jaar actief! Hoewel de band voornamelijk het pad van het melodieuze death metal-genre volgt, vertoont veel van hun werk sterke invloeden van progressieve metal, vooral hun latere albums. Hun muziek is beïnvloed door bands zoals In Flames en Dark Tranquillity, maar ook door Iron Maiden en Anathema. In het voorjaar van 2006 werd zangeres Antti Filppu vervangen door Jukka Pelkonen, ook wel "J" genoemd en hij is nu nog steeds de leadzanger van de band. Helaas was de man er vanavond niet bij (hij heeft lymfeklierkanker) en werd op een uitstekende manier vervangen door Henry Hämäläinen (van Shade Empire). Inmiddels heeft de band in 2025 alweer hun tiende studioalbum "May the Bridges We Burn Light the Way" uitgebracht. Natuurlijk werden hier vanavond wat nummers van gespeeld, in totaal vier: "The Last Hero", "Walking Ghost Phase", "My Pain" en "Ignite the Flame". Opvallend was dat van het album "Beyond", die als "jubileum" in januari 2025 in zijn geheel werd gespeeld, vanavond geen enkel nummer werd gedaan. 

Mooi tegenlicht

Markus Vanhala

Omnium Gatherum moet je eigenlijk live gezien hebben, er is erg veel (spel)plezier op het podium en als groot bijkomend voordeel in Tivoli is dat het geluid bijna altijd perfect is. Zo hoor je alle details van de muziek erg goed en er wordt ontzettend strak gespeeld. Oprichter Markus, compleet met een zebra-print gitaar, voerde elk nummer perfect uit en Aapo versterkt live het melodieuze deel van deze band met zijn keyboard. Vervanger Henry was na een wat onwennige start een energieke frontman die constant interactie zocht met het publiek en geen moment stil staat. Verder zien we Mikko op bas, een zeer strak drummende Atte en last but not least, de weer teruggekeerde Joonas op gitaar. Eén van de opvallende nummers was bijvoorbeeld "The Unknowing", een absoluut meesterwerk van bijna zeven minuten. Zelf werd ik erg gelukkig van nummers als "Gods Go First", "Slasher" (Shadows in the Dark, Shadows in the Dark...) en "Skyline". Perfecte voorbeelden van alles wat Omnium Gatherum muzikaal kan bieden. Met de afsluiters "New Dynamic" (favoriet van Paul, hij kon even niet meer rustig blijven staan) en "New World Shadows" kwam er een einde aan een zeer geslaagd avondje. We maakten nog een groepsfoto voor de blog en gingen weer op weg naar huis. Zoals eerder gezegd, dit is een band die je live gezien moet hebben. 

Henry Hämäläinen

Was een prima vervanger

Lekker gitaarwerk

The Unknowing

Topavondje

De band bedankt het publiek

Myrthe, Wouter, Martijn, Paul, Ron, Robin en André

Omnium Gatherum - Skyline

Ian Paice and Purpendicular * 17 februari 2026, Tivoli Pandora - Utrecht

 

Setlist Ian Paice and Purpendicular:

Burn, Might Just Take Your Life, Walking in the Shadow of the Blues, Bad Attitude, Blood Red Moon, You Keep On Moving, Fool for Your Loving, Ain't No Love in the Heart of the City, Hush, Pictured Within, Perfect Strangers, Black Night, Smoke on the Water en Stormbringer.

Purpendicular

Ian Paice

Na het enorme geweld van gisteravond met Airbourne stonden we weer in Tivoli, nu voor een avondje klassieke rock. Drummer Ian Anderson Paice (geboren op 29 juni 1948) is nog steeds een behoorlijk druk mannetje. De bijna 78 jaar "jonge" baas was origineel lid van Deep Purple en het enige lid dat sinds de oprichting van de band in 1968 in elke bezetting heeft gespeeld. Hij wordt beschouwd als een van de grootste rock drummers aller tijden en werd in 2016 opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame als lid van Deep Purple. Paice was ook lid van twee bands met enkele andere Deep Purple leden: Paice Ashton Lord (ook met Jon Lord) van 1976 tot en met 1978 en Whitesnake (ook met Jon Lord en David Coverdale) van 1979 tot en met 1982. Daarna was hij van 1982 tot 1984 de drummer van Gary Moore. Hij speelde ook drums als tour- en/of sessiemuzikant voor andere artiesten, waaronder de Velvet Underground, George Harrison en Paul McCartney.

Nog een keertje Ian

Zanger Robby Thomas Walsh

Purpendicular begon als Deep Purple coverband, waar ook de leden van Deep Purple erg enthousiast over waren. Inmiddels heeft de band enkele studioalbums op hun naam staan en zijn er zelfs meerdere leden van Deep Purple te horen geweest op die albums. Samen met Ian Paice bracht de band in 2022 het album "Human Mechanic" uit en in 2025 het album "Banned". Vanavond staat de band dus in Tivoli om een set Deep Purple en Whitesnake klassiekers te spelen, evenals één nieuw nummer "Blood Red Moon" van het allerlaatste album "Banned" uit 2025. Ik stond lekker vooraan, dat was niet heel moeilijk want de zaal was voor een derde gevuld, de balkons waren allemaal dicht. Jammer maar blijkbaar toch te weinig belangstelling, misschien was het voor veel mensen ook we wat te duur.

Gitarist Marray Gould

Alessandro Debiaggi op keyboard

De jongste bezoeker van vanavond vroeg of hij voor me mocht staan, natuurlijk geen probleem, ik schat dat hij een jaar of 14 was. Hij kende de meeste nummers in ieder geval, hij was een avondje met zijn vader mee gekomen. De set begon met het heerlijke nummer "Burn" zodat de stemming er meteen goed in zat. Van hetzelfde album werd het wat minder bekende "Might Just Take Your Life" gespeeld, dan besef je meteen weer wat een geweldige composities Deep Purple heeft gemaakt. Het Whitesnake nummer "Fool for Your Loving" ging er in als zoete koek en een verrassend goed nummer "Pictured Within" werd als ode aan Jon Lord gebracht. 

Van achterin de zaal

Black Night!

Van tevoren dacht ik, zal wel een kort avondje worden zonder support maar de band deed veel aan improvisatie, er waren wat jam sessies en uitgebreide solo's zoals ook bij Deep Purple vaak gewoonte waren. Natuurlijk werd ook Ian Paice in het zonnetje gezet door middel van een nogal ingekorte drumsolo, normaal ben ik daar niet zo van maar in dit geval toch wel heel begrijpelijk. Het laatste deel van de set was een feest der herkenning voor een Deep Purple fan zoals ik ben. Eén van mijn favoriete nummers "Perfect Strangers" (die riff is zoooo ontzettend lekker), een zeer lang uitgesponnen heerlijke "Black Night" en met "Smoke on the Water" werd de reguliere set afgesloten. 

Ian Paice

Bacootje?

Purpendicular is toch min of meer een coverband maar dan wel een hele goede met een eigen touch en één oerlid van Deep Purple. De zanger was in ieder geval prima, was zeer enthousiast en deed soms denken aan Ian Gillan. Voor de toegift kreeg Ian Paice het woord en hij vertelde wat leuke anekdotes en gaf aan dat hij nog steeds enorm veel plezier had om op te treden. Erg leuk om de man zo dichtbij mee te maken, sympathieke gast en nog steeds een uitstekende drummer. Er werd nog één nummer gedaan als toegift, met "Stormbringer" was het dan toch echt afgelopen. De zaal gevuld met merendeel veteranen had een leuke avond gehad en gingen tevreden huiswaarts. 

Hij vertelde wat leuke anekdotes

Ian Pace and Purpendicular - Black Night (with jam)

Ian Pace and Purpendicular - Smoke on the Water

Avalanche, Asomvel en Airbourne * 16 februari 2026, Tivoli Ronda - Utrecht

 

Setlist Asomvel:

Niet bekend.

Setlist Avalanche:

Louder & Louder, Born to Rock 'n' Roll, Beware the Full Moon, Payback's a Bitch, Outside the Law, Into the Fire, Stone Cold Stare, World Shaker, Luck Is For Losers, Light 'm Up, en The Nightmare Ain't Over.

Setlist Airbourne:

Gutsy, Fat City, Cradle to the Grave, Hungry, Back in the Game, Raise the Flag, Cheap Wine & Cheaper Woman, Alive After Death, Diamond in the Rough, Too Much, Too Young, Too Fast, Breakin' Outta Hell en Live it Up. Toegift Ready to Rock en Runnin' Wild.

Avalanche

Asomvel

We kwamen bij de eerste support band genaamd Avalanche binnen en ik kreeg alleen het laatste nummer mee. We waren met z'n drietjes, André, Ruud en ik. Klonk niet verkeerd en het leek allemaal een beetje op de headliner van vanavond. Het tweede voorprogramma luistert naar de bijzondere naam Asomvel. Nog nooit van deze band gehoord en toch werden ze al in 1997 opgericht. Deze bas gedreven heavy metal band uit de omgeving van Leeds in Engeland bestaat uit de Robinsons, Lenny (gitaar), Stel (gitaar) en Ralph (bas, zang) en worden vergezeld door Ryan Thackwray op drums. In 2010 werd de voormalig zanger en bassist Jay-Jay Winter door een onoplettende automobilist dood gereden. De band rekruteerde daarop Ralph Robinson. Een olijke, jonge knul met een passie voor heavy metal en rock 'n roll. Zijn vader speelde al gitaar in de band, dus de stap was snel gemaakt.

Zanger/bassist Ralph Robinson of een jonge Lemmy?

Gitarist Lenny Robinson

Eerlijk gezegd vond ik de nummers wat te veel op elkaar lijken, wat meer afwisseling zou het optreden een stuk leuker kunnen maken. Wat later in de set werd het wel wat beter en er zitten veel Motörhead invloeden in de muziek. De vocalist doet met zijn verschijning ook geen moeite om dat te verbergen. Het is oerdegelijke Britse rock 'n roll, al mis ik wel wat diepte en kracht af en toe. Zanger Ralph riep dat als het vanavond te hard was dat je dan te oud bent, nou dan ben ik dat zeker. Harder dan hard maakt het niet altijd beter hoor. Zo mis je daardoor de finesses in de nummers en ook de zang is teveel vervormd, wel veel heerlijk gitaarwerk. Veelvuldig worden hun Australische gastheren bedankt dat ze deze kans hebben gekregen zich aan een groot publiek te laten zien. De set wordt afgesloten met "The Nightmare Ain't Over" en zoals de titel al suggereert, is het nog niet voorbij. Voor ons is het een leuke opwarmer, er wordt vervolgens een flinke muur van boxen neergezet voor het optreden van Airbourne. 

Hard was het

Airbourne

Grappig is dat ik Airbourne alleen nog maar op festivals live heb zien optreden, op Fortarock, Dynamo Metalfest en drie keer op Graspop. Vanavond zie ik ze dus voor het eerst in een uitverkochte zaal, net als nog amper een jaar geleden (13 maart 2025) in een eveneens uitverkochte Musis in Arnhem. De 2025 tour was toch een groot succes want van de 36 optredens in Europa waren er 24 uitverkocht en de band toert ook dit jaar nog 33 keer in Europa. Oordopjes zijn vanavond wel nodig, ook voor m'n maatje Ruud die vanavond zijn metal/hardrock vuurdoop krijgt. Het Australische kwartet is niet bepaald een voorbeeld voor een subtiele muziekavond en we verdrinken vanavond dus in kakofonie van elektrische gitaren, een hard meppende drummer aangevuld met een heerlijk schuurpapieren stemgeluid van zanger Joel O'Keefe. 

Joel O'Keefe

100% inzet

De band bestaat over twee jaar alweer 25 jaar en speelt rock zoals het bedoeld is: knalhard. Met zijn broer Ryan (drums), Justin Street (bas) en Brett Tyrrell (gitaar) brengen ze met enorm veel energie een heerlijke show en wat het allermooiste is, zonder allerlei poespas. Ze spelen vol overtuiging en een vrolijke noot is nooit ver te zoeken. Je wordt de hele avond gedwongen om mee te schreeuwen, met bijvoorbeeld nummers als "Too Much, Too Young, Too Fast", "Girls in Black" en "Bottom of the Well", nou ja, teveel om op te noemen eigenlijk. Thuis wordt de muziek niet eens zoveel gedraaid want dit is echt de ultieme live beleving. Gelukkig zijn we er vanavond bij en we worden getrakteerd op een smaakvolle 'best of', waarbij geen enkele knaller ontbreekt.

Bassist Justin Street

Zong flink mee

Frontman Joel O'Keeffe is duidelijk de animator en doet van alles om de zaal mee te krijgen. Hij gaat solerend op de schouders van een roadie tussen het publiek in de zaal door, geeft een gitaarsolo op het balkon, gooit met kwart gevulde bekers bier in het publiek en slaat bierblikjes op z'n hoofd kapot. Het is allemaal niet nieuw en we hebben het in het verleden al vaker gezien, maar het blijft lollig en erg aanstekelijk. Denk dat niemand het anders wil zien. Lemmy's minibar komt tevoorschijn, onze Motörhead frontman is inmiddels alweer tien jaar dood, maar wordt nog steeds geëerd door Airbourne. Er worden nog wat bekers het publiek ingegooid, af en toe is er iemand die er eentje vangt. Er is een constante moshpit en er zijn de nodige crowdsurfers, de beveiligers hebben het er maar druk mee. De set zit lekker in elkaar en als we bij de laatste drie nummers van de avond zijn aangekomen staat de hele zaal in vuur en vlam. Met een luchtalarm beginnen we aan "Live it Up", "Ready to Rock" en de afsluiter "Running Wild" wordt de geslaagde avond afgesloten. De vloer is één grote natte bende met bekers en flesjes, de schoonmakers hebben het nog druk vanavond. We maken nog een groepsfotootje, nemen nog een laatste biertje en gaan zeer tevreden naar huis.  

Broer Ryan O'Keeffe

De Lemmy bar

Wie wil er vangen?

Daar gaat tie!

Achter de boxen

Op het balkon

Solo

De band bedankt de volle zaal

Groepsfoto

Airbourne - Raise the Flag

Airbourne - Runnin' Wild (part)