Setlist Asomvel:
Niet bekend.
Setlist Avalanche:
Louder & Louder, Born to Rock 'n' Roll, Beware the Full Moon, Payback's a Bitch, Outside the Law, Into the Fire, Stone Cold Stare, World Shaker, Luck Is For Losers, Light 'm Up, en The Nightmare Ain't Over.
Setlist Airbourne:
Gutsy, Fat City, Cradle to the Grave, Hungry, Back in the Game, Raise the Flag, Cheap Wine & Cheaper Woman, Alive After Death, Diamond in the Rough, Too Much, Too Young, Too Fast, Breakin' Outta Hell en Live it Up. Toegift Ready to Rock en Runnin' Wild.
Avalanche
Asomvel
We kwamen bij de eerste support band genaamd Avalanche binnen en ik kreeg alleen het laatste nummer mee. We waren met z'n drietjes, André, Ruud en ik. Klonk niet verkeerd en het leek allemaal een beetje op de headliner van vanavond. Het tweede voorprogramma luistert naar de bijzondere naam Asomvel. Nog nooit van deze band gehoord en toch werden ze al in 1997 opgericht. Deze bas gedreven heavy metal band uit de omgeving van Leeds in Engeland bestaat uit de Robinsons, Lenny (gitaar), Stel (gitaar) en Ralph (bas, zang) en worden vergezeld door Ryan Thackwray op drums. In 2010 werd de voormalig zanger en bassist Jay-Jay Winter door een onoplettende automobilist dood gereden. De band rekruteerde daarop Ralph Robinson. Een olijke, jonge knul met een passie voor heavy metal en rock 'n roll. Zijn vader speelde al gitaar in de band, dus de stap was snel gemaakt.
Zanger/bassist Ralph Robinson of een jonge Lemmy?
Gitarist Lenny Robinson
Eerlijk gezegd vond ik de nummers wat te veel op elkaar lijken, wat meer afwisseling zou het optreden een stuk leuker kunnen maken. Wat later in de set werd het wel wat beter en er zitten veel Motörhead invloeden in de muziek. De vocalist doet met zijn verschijning ook geen moeite om dat te verbergen. Het is oerdegelijke Britse rock 'n roll, al mis ik wel wat diepte en kracht af en toe. Zanger Ralph riep dat als het vanavond te hard was dat je dan te oud bent, nou dan ben ik dat zeker. Harder dan hard maakt het niet altijd beter hoor. Zo mis je daardoor de finesses in de nummers en ook de zang is teveel vervormd, wel veel heerlijk gitaarwerk. Veelvuldig worden hun Australische gastheren bedankt dat ze deze kans hebben gekregen zich aan een groot publiek te laten zien. De set wordt afgesloten met "The Nightmare Ain't Over" en zoals de titel al suggereert, is het nog niet voorbij. Voor ons is het een leuke opwarmer, er wordt vervolgens een flinke muur van boxen neergezet voor het optreden van Airbourne.
Hard was het
Airbourne
Grappig is dat ik Airbourne alleen nog maar op festivals live heb zien optreden, op Fortarock, Dynamo Metalfest en drie keer op Graspop. Vanavond zie ik ze dus voor het eerst in een uitverkochte zaal, net als nog amper een jaar geleden (13 maart 2025) in een eveneens uitverkochte Musis in Arnhem. De 2025 tour was toch een groot succes want van de 36 optredens in Europa waren er 24 uitverkocht en de band toert ook dit jaar nog 33 keer in Europa. Oordopjes zijn vanavond wel nodig, ook voor m'n maatje Ruud die vanavond zijn metal/hardrock vuurdoop krijgt. Het Australische kwartet is niet bepaald een voorbeeld voor een subtiele muziekavond en we verdrinken vanavond dus in kakofonie van elektrische gitaren, een hard meppende drummer aangevuld met een heerlijk schuurpapieren stemgeluid van zanger Joel O'Keefe.
Joel O'Keefe
100% inzet
De band bestaat over twee jaar alweer 25 jaar en speelt rock zoals het bedoeld is: knalhard. Met zijn broer Ryan (drums), Justin Street (bas) en Brett Tyrrell (gitaar) brengen ze met enorm veel energie een heerlijke show en wat het allermooiste is, zonder allerlei poespas. Ze spelen vol overtuiging en een vrolijke noot is nooit ver te zoeken. Je wordt de hele avond gedwongen om mee te schreeuwen, met bijvoorbeeld nummers als "Too Much, Too Young, Too Fast", "Girls in Black" en "Bottom of the Well", nou ja, teveel om op te noemen eigenlijk. Thuis wordt de muziek niet eens zoveel gedraaid want dit is echt de ultieme live beleving. Gelukkig zijn we er vanavond bij en we worden getrakteerd op een smaakvolle 'best of', waarbij geen enkele knaller ontbreekt.
Bassist Justin Street
Zong flink mee
Frontman Joel O'Keeffe is duidelijk de animator en doet van alles om de zaal mee te krijgen. Hij gaat solerend op de schouders van een roadie tussen het publiek in de zaal door, geeft een gitaarsolo op het balkon, gooit met kwart gevulde bekers bier in het publiek en slaat bierblikjes op z'n hoofd kapot. Het is allemaal niet nieuw en we hebben het in het verleden al vaker gezien, maar het blijft lollig en erg aanstekelijk. Denk dat niemand het anders wil zien. Lemmy's minibar komt tevoorschijn, onze Motörhead frontman is inmiddels alweer tien jaar dood, maar wordt nog steeds geëerd door Airbourne. Er worden nog wat bekers het publiek ingegooid, af en toe is er iemand die er eentje vangt. Er is een constante moshpit en er zijn de nodige crowdsurfers, de beveiligers hebben het er maar druk mee. De set zit lekker in elkaar en als we bij de laatste drie nummers van de avond zijn aangekomen staat de hele zaal in vuur en vlam. Met een luchtalarm beginnen we aan "Live it Up", "Ready to Rock" en de afsluiter "Running Wild" wordt de geslaagde avond afgesloten. De vloer is één grote natte bende met bekers en flesjes, de schoonmakers hebben het nog druk vanavond. We maken nog een groepsfotootje, nemen nog een laatste biertje en gaan zeer tevreden naar huis.
Broer Ryan O'Keeffe
De Lemmy bar
Wie wil er vangen?
Daar gaat tie!
Achter de boxen
Op het balkon
Solo
De band bedankt de volle zaal
Groepsfoto
Airbourne - Raise the Flag
Airbourne - Runnin' Wild (part)
