Wishbone Ash * 21 februari 2025, Fluor - Amersfoort

 

Setlist Wishbone Ash:
Real Guitars Have Wings, Outward Bound, (In All My Dreams) You Rescue Me, Runaway, The King Will Come, Throw Down the Sword, In the Skin, Ballad of the Beacon, In Crisis, F.U.B.B., Jail Bait, Standing in the Rain, Blowin' Free, The Way of the World, Living Proof (met stukje Cocaine (Clapton) en Paint it Black (Rolling Stones) en Peace.

Bussie komt zo

Naar Leeuwarden? Nee, gewoon naar Amersfoort...

Op vrijdag 21 februari ging ik met de bus en vervolgens trein naar de Fluor in Amersfoort. Toen ik voor een dichte deur stond te wachten, de zaal ging om 20:00 uur open, kwam André er ook net aanlopen. Eenmaal binnen kwamen daar Hans, Tom, Vincent, Sicco en Willeke ook bij dus waren we met een flinke groep om het optreden van Wishbone Ash te gaan meemaken. Hans, Tom en Vincent zijn echte diehard fans en waren afgelopen week naar onze Oosterburen afgereisd en hadden de band daar ook twee keer zien optreden. De tour van Wishbone Ash was genaamd de Wishlist Tour en dat hield in dat fans van tevoren konden stemmen welke nummers er gespeeld gingen worden. Wel een grappig idee en daardoor was de setlist elke avond een beetje anders. Natuurlijk werden de grootste "hits" altijd wel door het publiek gekozen, ook vanavond stonden er wat klassiekers op het programma. 

De setlist ligt al klaar

Wishbone Ash

Even voor wie het niet weet, Wishbone Ash is een Britse rockband, opgericht in 1969(!). Ze staan bekend om hun unieke mengeling van blues, progressieve rock en hardrock en vooral om hun pionierswerk in het gebruik van de twinlead gitaar. Na een uitgebreide zoektocht naar een gitarist kon de band niet kiezen tussen de laatste twee kandidaten, Andy Powell en Ted Turner (geen familie van Martin). Er werd voorgesteld om beide gitaristen te proberen "gewoon om te zien hoe het klinkt", nou dat hebben we dus geweten. Hun muzikale stijl heeft een diepgaande invloed gehad op de ontwikkeling van de twinlead gitaar sound die later door vele andere rockbands zou worden overgenomen. De band brak door met hun debuutalbum "Wishbone Ash" in 1970, maar het was hun volgende album, "Argus", uitgebracht in 1972, dat hen commercieel succes en erkenning bracht. "Argus" wordt vaak beschouwd als hun meesterwerk en is een van de meest invloedrijke albums in de geschiedenis van de rockmuziek.

Het oerlid Andy Powell

Mark Abrahams

Natuurlijk kun je de vraag stellen wie er vanavond eigenlijk precies optraden. Van de oorspronkelijke bezetting van de Britse band is namelijk nog maar één lid overgebleven, Andy Powell. Met dus Ted Turner vormde hij destijds het kenmerkende gitaar duo van de band. Zij werden ooit verkozen tot twee van de belangrijkste gitaristen van de vorige eeuw. Turner verliet de band echter lang geleden, net als bassist Martin Turner, voornaamste zanger op Argus. De band is intussen aan zijn vijfde drummer toe. Officieel is dit nog steeds de échte Wishbone Ash: Martin Turner mag namelijk de naam van de rechter niet meer gebruiken.

Twinlead

Real Guitars Have Wings

De basis van hun populariteit werd gelegd door de eerste vier albums. Het debuutalbum van de band, "Wishbone Ash", werd uitgebracht in december 1970. Een jaar later bracht de groep "Pilgrimage" uit en de band piekte commercieel in 1972 met "Argus". Het album werd door de lezers van Sounds uitgeroepen tot "beste rockalbum van het jaar", ook wel "Top British Album" (Melody Maker). De band kreeg internationale bekendheid voor hun liveoptredens terwijl ze over de hele wereld aan populariteit wonnen. Dit werd dan ook vastgelegd met misschien wel het meest iconische album van de band, het dubbel live-album "Live Dates". Er werden in de jaren daarna (tot in 2020 toe) nog heel wat albums uitgebracht (in totaal 24 studioalbums en 11 live-albums) met wisselend succes, een aantal matige maar gelukkig ook een heleboel goede waaronder ook de laatste drie releases behoren.

Andy Powell

Zang en gitaar

Zo stonden we met een flinke groep vanavond bij een toch wel legendarische band die altijd onderweg lijkt te zijn, ook in Nederland treedt de band deze tour maar liefst vijf keer op. In 2023 vierde de band zijn vijftigste verjaardag en ook vanavond laat Wishbone Ash zien dat er nog steeds geen sleet op hun muziek zit. Opvallend is dat de band super strak speelde en het was heel mooi om het heerlijke (twinlead) gitaarwerk te zien tussen de oudgediende Andy Powell (gestart in 1969!) en de sinds 2017 bij de band spelende Mark Abrahams, die laat zien een enorme aanwinst te zijn. Niet alleen door zijn fabuleuze gitaarspel maar ook door zijn vrolijke uitstraling. De rest van de band bestaat tegenwoordig uit de soepel spelende bassist Bob Skeat en het nieuwste lid, drummer Mike Truscott, die samen een prima ritmesectie weten neer te zetten.

Top gitarist

Leuk licht

Persoonlijk vind ik dat het nieuwe werk toch de sfeer van het allereerste werk mist, deze nummers zijn toch interessanter. De zang is niet het allersterkste punt van de band maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de kwaliteit van de muzikanten. Iets minder instrumentale nummers had ik zelf wel leuker gevonden. Al met al heb ik genoten van een uitstekend optreden met voor mij vooral een aantal hoogtepunten, waaronder de ijzersterke nummers "The King Will Come" en "Throw Down the Sword". Ook fan-favoriet "Blowin' Free" is een nummer met lekker veel energie, die de muzikale bekwaamheid van de band belichaamt. 

De pedalen

Veel gitaarwerk

Van de wat nieuwere nummers (nou ja, nieuw) vond ik "In Crisis" wel een topper en bij de fijne stamper "Jail Bait" ging de zeer goed gevulde zaal lekker los. Er kunnen 600 mensen in en ik denk dat er zo'n 450 de moeite hadden genomen om te komen en daar zeker geen spijt van hebben gehad. Behalve dan een man die vlak naast mij stond en het gehele concert met zijn vingers in z'n oren stond. Misschien de volgende keer maar oordopjes meenemen of was het vanavond eens maar nooit meer?  De band nam afscheid en kwam natuurlijk, hoe jaren 70 wil je het hebben, terug voor een toegift. The Way of the World en Living Proof waren lekkere afsluiters en ik kreeg nog een hand van de zeer vrolijke en positieve gitarist Mark Abrahams, wat een topper is dat. Na afloop nog even na gekletst met een paar laatste biertjes en nog wat fotootjes gemaakt, ook met Mark.

 

Op de slide gitaar

Bassist Bob Skeat

Jail Bait

De band bedankt het publiek

Willeke kreeg de setlist

Met Mark Abrahams op de foto en... Vincent

André met Mark Abrahams op de foto en... Vincent

Weer op weg naar huis

Wishbone Ash - Throw Down the Sword

Cliff Stevens Band en Wishbone Ash * 16 januari 2014, Patronaat - Haarlem

Setlist Cliff Stevens Band:

Layla

Setlist Wishbone Ash:

Mother of Pearl, Deep Blues, In Crisis, The King Will Come, Warrior, Throw Down The

Sword,  Rock 'N Roll Widow, Ballad Of The Beacon, Baby What You Want Me To Do,

The Pilgrim, Blowin' Free, Jail Bait, Lady Whiskey en Phoenix. Toegift: Living Proof

Cliff Stevens Band

Op donderdag 16 januari was het zover, eindelijk ging ik Wishbone Ash zien. Voor het eerst en als nummer 291 in mijn lijst van bands die ik allemaal live heb zien optreden. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Mazzel was dat de band vanavond heel Live Dates ging spelen. Dit was voor mij wel een groot voordeel omdat dit de enige plaat was die ik vroeger had gehad en ook goed ken. Natuurlijk had ik de laatste jaren ook het andere werk wel geluisterd maar dat is toch anders dan een plaat die je in je jeugd vaak heb beluisterd. Ik ging samen op weg met mattie Hans nadat we op station Maarssen waren afgezet door Renate. In Haarlem aangekomen op weg naar de kroeg (waar we met Bruce hadden afgesproken) kwamen we André, Vincent en Sikko tegen. Ze hadden in dezelfde trein gezeten als wij......

Wishbone Ash

Leuk om Bruce weer te zien en nadat we een klein uurtje gezellig bij elkaar hadden gezeten was het tijd om naar het Patronaat te gaan. Het voorprogramma Cliff Stevens was net begonnen en dat was wel heel erg bejaard. De band was helemaal uit Canada gekomen om wat covers te spelen. Zonde, er zijn in Nederland genoeg vele malen betere bands die graag in het voorprogramma hadden willen spelen. Intussen vloeide het bier rijkelijk, wel iets teveel naar m'n zin eigenlijk. Wat een tempo hadden de mannen er in....... Vincent begon met al z'n geld te wapperen en riep, ik zet al mijn geld op het feit dat de band gaat beginnen met The King Will Come (het eerste nummer van Live Dates). De band begon dus met Mother of Pearl en wij waren zo aardig om Vincent z'n geld te laten houden.

Hans kan z'n hoofd niet stilhouden

Mother of Pearl was het openingsnummer van de eerste cd die ik van Wishbone Ash had gekocht (dus niet elpee). Blijkbaar wist de band heel goed wat ik vanavond graag wilde horen...... Daarna wat nieuwe nummers die ook bepaald niet gek klonken en toen eindelijk Live Dates in zijn geheel. Heel leuk, een feest der herkenning en ik kon zelfs regelmatig samen met Vincent "meezingen", nou ja zingen. De bassist van de band genoot ook van ons, erg leuke gast, de lach is niet van z'n gezicht geweest. Al met al een hele leuke avond en toch hoef ik de band niet voor een tweede keer te zien. Waarom niet? Nou net als vroeger sloeg bij mij niet helemaal de vonk over. Prima band, prima optreden, prima muziek en een prima avond gehad en zo was het goed.

Genoeg peddles

Verslag Vincent
Sicco en ik pakken het treintje van tien over zes, die vandaag wegens de drukte op Amsterdam dubbel lang is uitgevoerd, en dan nog uitpuilt van het volk. Gelukkig hebben we twee plaatsen op de overloop. We zijn nog niet ingestapt of Dré begint al volop te piepen. Dat piepen zou niet zo erg zijn, als hij op een gegeven moment niet had gepiept dat de Tietenboom dicht is. De overstap naar Haarlem halen we ondanks een vertraging ongeveer op de seconden, en we belanden in een coupé hok waar een meisje met een vouwfiets zit die op doorzakken staat omdat de achterbrug links en rechts is doorgeroest. Als we uitstappen, komen we onderweg al snel Hans en Ron tegen, en lopen we langs de Tietenboom die failliet blijkt. Dré zit in de Flapcan, vlakbij het Patronaat. Ook een leuke bruine kroeg, incluis huispoes. De muziek is helaas wel wat minder dan doorgaans bij de Tietenboom; voornamelijk jaren tachtig ééndagsvliegenshit. Dré vindt het nog nodig om een dik Grolschglas om ver te mikken. We besluiten bijtijds naar het Patronaat te gaan, waar Harry meteen al gespot is, bovenaan naast de bar. Het voorprogramma, de Canadese Cliff Stevensband is al bezig, maar weinig verheffend. Alleen maar covers, en de gitarist een Clapton kloon.

Zanger gitarist Andy Powell en bassist Bob Skeat

We staan wel mooi rechts vooraan het podium, en het geluid is prima. Gelukkig speelt dit zooitje niet lang, en zoals gewoonlijk is de ombouw naar de Ash in een stief kwartiertje weer voor mekaar. Ik besluit al mn geld in te zetten dat ze met de Koning zullen beginnen, een nogal laffe zet, want ze gaan ten slotte Live dates integraal spelen! Als het zwarte gordijn open gaat, gaat de Ash meteen van start, en ben ik meteen failliet, want ze beginnen met Mother of pearl (huhhh????). Daarna volgen nog drie nummers, w.o. In crisis, die niet op Live dates staan; sterker nog ze spelen zelfs een nummer, Deep blues, van de komende plaat, die nog niet eens uit is, welk nummer weer heerlijk dubelloops gierend gitaarwerk bevat. Andy heeft er weer vet lol in, en grapt er op los, al is de beste grap wel van mij, als Andy tegen een grietje voor aan zegt dat ze "toen nog niet eens geboren was" en ik heel hard "Thank you Andy" roep. Als de Koning eenmaal komt gaat de zaal, die al verbazingwekkend enthousiast is, helemaal lijp. Ron en ik gaan synchroon gek op de Warrior, die we als een stel waanzinnige Doemaar kutjes mee blèren. The Sword staat weer garant voor koude rillingen, en de Pilgrim is wonderlijk mooi uitgevoerd.

De setlist met het legendarische Live Dates album!

Andy speelt voornamelijk op z'n Flying V, de Buchanan telecaster heeft ie vandaag thuis gelaten, en een enkel nummertje gaat op de Burns Stratocaster. Bob staat met zn petje op weer het hele komsnert te lachen, en Muddy heeft vandaag geen pyjama aan of onderbroek op zn hoofd, maar heeft zichzelf nu van een compleet Catweazle uiterlijk voorzien, en draagt een streepjesbroek uit de negentiende eeuw. Rock n roll widow wordt met een prachtig verhaal ingeluid, en voor het eerst zien we nu ook Baby what you want me to do live. In al dit geweld valt afsluiter Phoenix niet eens meer zo erg op, en Sicco gaat al weg voor ze klaar zijn. De Ash die momenteel dus aan voor- ipv. toegiften doet, komt toch nog maar ff terug om op een hele aparte gehoekte Metal V Living proof te spelen. Dan gaan (helaas) de zaallichten al weer aan. Ik kan niet alleen geweldig synchroon zingen met Ron, we blijken op het station ook nog fantastisch synchroon te kunnen pissen. Tegen de deur, en over de mat van de toiletten weliswaar, want die zijn gewoon gesloten . . . ..