We waren al vroeg vertrokken met de auto naar Arnhem, ook
omdat de Galecopperbrug was afgesloten en we daardoor een stukje moesten
omrijden. Gelukkig was de brug op de terugweg wel gewoon “open”. Uiteindelijk
ging het allemaal soepel en konden we de auto kwijt in de parkeergarage aan de
overkant van de zaal. Toen we voor de deur in de rij stonden sloten Hans en Tom
zich bij ons aan. We zochten een plekje in de zaal en er werd een biertje
gehaald, voor mij maar een twee deze avond, ik was tenslotte de Bob. Er was ook
nog een support band genaamd Heavy Pettin'. Dit is een Schotse hardrockband die
in de jaren ’80 internationaal doorbrak met energieke liveoptredens en hun
debuutalbum “Lettin Loose”. Na een lange pauze keerde de band recent terug met
nieuwe muziek, waaronder het album “Rock Generation”. Het was een beetje een
wisselvallig optreden, soms wat leuke momenten maar al met al zal het niet lang
bij me blijven hangen.
Na een korte pauze was het dan tijd voor de mastodonten van Uriah Heep. De band staat bekend door de meerstemmige zang en het hammondorgel. Dit inspireerde bands zoals The Sweet en Queen. Ook was de band bekend door het wah-wah-pedaal, het handelsmerk van Mick Box, die mede symbolisch werd voor hun sound. Een leuk weetje, Uriah Heep is genoemd naar de schurk in de roman David Copperfield van Charles Dickens. In het eerste deel van de set zaten wat relatief nieuwe nummers, zoals “Grazed by Heaven” van het album “Living the Dream” uit 2018, “Save Me Tonight” en “Hurricane” van het album “Chaos & Colour” uit 2023. Deze laatste albums zijn verrassend sterk, niet geheel toevallig albums die zijn opgenomen met de fantastische drummer Russell Gillbrook. De rest van de set was een aaneenschakeling van “klassiekers”.
Verrassend was de keuze van het nummer “Shadows of Grief” van het album “Look At Yourself”, het nummer uit 1971 stond decennialang slechts sporadisch op de setlist, maar keerde terug voor The Magician's Farewell Tour. Het is een lang nummer met diverse tempowisselingen en vooral nu het live gedaan wordt is het eigenlijk verrassend goed. Mick Box krijgt alle tijd om zijn nog steeds niet malde kunsten op zijn gitaar te vertonen, wat een geweldige solo perst de man eruit. Daarna is het met “The Wizard”, “Sweet Lorraine”, “The Magician’s Birthday”, het heerlijke “Gypsy”, het magistrale “July Morning” en de meezinger “Lady in Black” een reis terug in de tijd.
Met dat laatste nummer wordt door de zaal massaal meegezongen. De band komt nog terug met prachtige nummer “Sunrise” en er wordt natuurlijk met het onvermijdelijke “Easy Livin'” het heerlijke avondje afgesloten. Dat was het dan, toch een klein traantje weggepinkt. De band heeft misschien nooit de allerhoogste heldenstatus bereikt maar wat is het toch geweldig goed en origineel, vooral door de meerstemmige zang waar de band patent op heeft. Bassist Davey Rimmer neemt vanaf volgend jaar de taken van Ian Hill over bij Judas Priest, wat het einde van de huidige vaste tourbezetting verder onderstreept. We maakten nog een foto met het gezellige groepje van de avond, ook nog twee nieuwe vrienden gemaakt uit Jordanië. Laat de mooie herinneringen blijven!
Ons gezellige groepje



















