Graspop Metal Meeting dag 3
20 juni 2026, Dessel - België
Hebben op de derde dag de volgende bands gezien: Orden Ogan, Lacuna Coil, Sonata Arctica, Uncle Acid & The Deadbeats, Moonspell, Queensrÿche, Architects en Bring Me The Horizon.
Vier graden "koeler" dan gisteren
Na het zwemparadijs, een hapje en een biertje
Goed insmeren voor vertrek
Wachten op de pendelbus
Na de oververhitte vrijdag gingen we ook zaterdag eerst naar het zwemparadijs. Ook in onze "bungalow" was het namelijk al dagenlang rond de 30 graden dus wilden we eerst afkoelen. Na het zwemmen hebben we eerst wat gegeten en een paar koude kletsen naar binnen gegooid. Goed ingesmeerd met zonnebrandcrème gingen we naar de pendelbus en kwamen we op het festivalterrein aan vlak voordat Orden Ogan op de Jupiler Stage begon. Deze band had ik eenmaal eerder gezien op het Brainstorm Festival en dat beviel me toen wel als liefhebber van powermetal. Deze Duitse band heeft ook wat progressieve en folk metal elementen in de muziek en werd in 1996 opgericht door Sebastian Grütling en Sebastian Levermann. Dus als je goed geteld hebt bestaat de band dit jaar dus precies 30 jaar. Sterke melodieën, meerstemmigheid en met veel humor wist zanger Sebastian "Seeb" Levermann het publiek snel voor zich te winnen. M'n favoriete nummer "Gunman" werd ook gespeeld, dus lekker mee staan blèren.
Orden Ogan
Leuk optreden
Zanger en entertainer Niels Löffler
Gitarist Patrick Sperling
Prima begin van de 3e dag
F.E.V.E.R., Conquest, Come With Me to the Other Side, Heart of the Android, The Order of Fear, Gunman, Let the Fire Rain, The Things We Believe In en Fields of Sorrow.
De volgende halte werd de Italiaanse metalband Lacuna Coil in de Marquee. Heb de band in het verleden al een aantal keer zien optreden en dat viel me nooit zo mee. Maar vandaag weet de band me wel te overtuigen. De zang van Cristina Scabbia was dik in orde en zanger/grunter Andrea Ferro klonk ook prima. Er zit duidelijk een stijgende lijn in en veel van het recente materiaal van de band heeft een zwaardere en meer down-tuned stijl. Ook valt de baslijn en de hogere mix van de gitaren op in de nummers. Met "Scarecrow", "Hosting the Shadow", "Oxygen" en "Never Dawn" zaten er dan ook maar liefst vier nummers van het laatste prima ontvangen album "Sleepless Empire" in de set en dat is best veel als je maar 50 minuten speeltijd hebt. Prima optreden in een lekker volle Marquee.
Lacuna Coil in de Marquee
Klonk lekker
4x Cristina Scabbia
Gitarist Daniele Salomone
Cristina Scabbia
Setlist Lacuna Coil:
Layers of Time, Reckless, Hosting the Shadow, Blood, Tears, Dust, Scarecrow, Our Truth, Enjoy the Silence, I Wish You Were Dead, Oxygen, Never Dawn en Christian Woman.
Proost!
Debora, Robin, Rick en ik
Catch Your Breath
We hadden even wat tijd voor het optreden van Sonata Arctica op de Jupiler Stage. Dus even een snackje genomen en een halve liter ging er ook wel weer soepel in met dit warme weer. Op weg naar de Jupiler Stage een blik geworpen in de Metaldome, hier stond Catch Your Breath maar daar kon ik niet zoveel van krijgen. Dus stonden we lekker vooraan bij Sonata Arctica. Ik zie de band vandaag voor de tiende keer en dan zal je vast denken, dit is een enorme fan. Dat ben ik ook wel maar van de tien keer ben ik zeker drie keer teleurgesteld geweest omdat deze eigenzinnige band toen bijna alleen maar "onbekende" en vaak ook vreemde nummers speelde. Dat maakt de band dan ook meteen wel weer anders dan andere maar vandaag is het heerlijk. De Finnen gaven vandaag een nostalgisch optreden met nummers uit hun hele carrière, klassiekers maar ook emotioneel geladen nummers. Ondanks enkele kleine geluidsproblemen bestond de setlist grotendeels uit "oude" krakers. Natuurlijk was er wel een ballad met "Shy" en dan laat de band weer zien dat ze gewoon hun ding doen. Tony ging erbij zitten en iedereen was stil bij het breekbare nummer. Verder konden we bijna alleen maar meezingen met "I Have a Right", "The Last Amazing Grays", "Victoria's Secret" en afsluiter "Don't Say a Word". Vooral bij "FullMoon" deden m'n stembanden bijna zeer, Run Away, Run Away, Run Away! Genoten!
Sonata Arctica
Tony Kakko
Drummer Tommy Portimo
Tony Kakko
Henrik Klingenberg op keytar
Top show
Sonata Arctica - Fullmoon
Setlist Sonata Arctica:
WK wedstrijd Nederland-Zweden
Proost!
I Have a Right, The Last Amazing Grays, Last Drop Falls, The Wolves Die Young, Shy, FullMoon, Victoria's Secret en Don't Say a Word.
Op weg naar de Metaldome voor Uncle Acid & the Deadbeats zag ik dat het Nederlands elftal met 4-0 voor stond tegen Zweden. Vind dat best leuk maar als ik moet kiezen tussen voetbal en metal kies ik altijd voor het laatste. Deze Engelse psychedelische rock- en doommetalband is opgericht in Cambridge door Kevin Starrs in 2009. Om het geluid van de jaren zestig, begin jaren zeventig na te bootsen, gebruikt de band vintage instrumenten en opnameapparatuur. Verder is de band geïnspireerd door oude horrorfilms en spaghettiwesterns en neemt het stonerviertal je mee op een psychedelische doomrock-trip die met geen enkele andere band te vergelijken valt. Ik hou er wel van maar de Metaldome is niet heel erg vol dus blijkbaar is er verder niet zo heel veel belangstelling. De nummers werden versterkt door psychedelische achtergrondbeelden op het grote scherm waardoor je werd "meegenomen" in de trip die de band neerzette. Wel is er erg weinig interactie tussen de band en het publiek, maar dat zal er dan wel bij horen.
Uncle Acid & the Deadbeats
Kevin R. Starrs
Rachel Burnett op keyboard
Gitarist George Hudson
In de Metaldome
Setlist Uncle Acid & the Deadbeats:
I'll Cut You Down, Death's Door, Bedouin, Don't Let It Control You, Pusher Man, Melody Lane, Only Death Is Your Handcuff en No Return.
Nu was het één van de grootste dilemma's van het festival waar ik voor stond, Moonspell en Queensrÿche traden vrijwel tegelijk op. Ik had natuurlijk ook meegekregen dat er alleen maar zeer enthousiaste verhalen waren over het optreden van Queensrÿche op het Into The Grave festival. Nou heb ik Queensrÿche wel heel vaak zien optreden, ook in de nieuwe samenstelling en Moonspell wat minder. Uiteindelijk koos ik ervoor om eerst enkele nummers van Moonspell mee te pakken, zij begonnen vijf minuten eerder in de Marquee en dit was niet ver van de Jupiler Stage. Ik stond dus al voordat de band begon rechts vooraan bij de in 1989 opgerichte Portugese gothic metalband Moonspel. In de Aardschok net nog een artikel gelezen dat de band op een tweesprong gestaan heeft en met het net uitgebrachte dertiende album "Far from God" een soort van nieuwe start gemaakt heeft. Ik deed uiteindelijk de eerste vier nummers, "Opium", "Awake!", het heerlijke "Extinct" en bij "Night Eternal" ging ik op weg naar de Jupiler Stage.
Moonspell
Gitarist Ricardo Amorim
Fernando Ribeiro
Geweldig sfeertje
Setlist Moonspell:
Opium, Awake!, Extinct, Night Eternal, Cross Your Heart, Far From God, Vampiria, Alma Mater en Full Moon Madness.
Nou Queensrÿche liet inderdaad zien dat alle juichende verhalen niet voor niks zijn. Het werd een top optreden met een geweldige Todd la Torre. Frontman Geoff Tate vertrok na het album "Dedicated to Chaos" in 2011. De band rekruteerde voormalig Crimson Glory-zanger Todd La Torre voor het titelloze album in 2013 en is nu nog steeds de frontman van Queensrÿche. Michael Wilton en Eddie Jackson zijn trouw gebleven aan de band en zijn er bij sinds de oprichting in 1982. Het optreden is een viering van de oorsprong van Queensrÿche. Natuurlijk miste ik een paar nummers doordat ik wat later was maar bij "NM156" is er een perfecte interactie tussen Wilton en zijn jarenlange gitaarpartner Mike Stone. Daarna is het alleen maar genieten geblazen met nummers als "Screaming in Digital", ooo wat vind ik "Empire" een lekker nummer, "Anarchy-X", "Revolution Calling" en de geweldige afsluiter "Eyes of a Stranger". Super!
Vol veld voor de Jupiler Stage
Queensrÿche
Todd la Torre
Geweldige stem
Gitarist Michael Wilton
Drummer Casey Grillo
Basgitarist Eddie Jackson
Gitarist Mike Stone
Ron en Rens
Queensrÿche - Empire (part)
Setlist Queensrÿche:
Queen of the Reich, Operation: Mindcrime, Warning, Neue Regel, NM 156, Screaming in Digital, I Remember Now, Anarchy-X, Revolution Calling, Empire en Eyes of a Stranger.
We verplaatsten ons naar de weide voor de South Stage en gingen daar lekker chillen. Wat eten, biertjes drinken en genieten van het optreden van Architects. De band uit Brighton, Engeland, is rond 2004 opgericht. Samen met hun Britse landgenoten Enter Shikari maakten ze al snel naam als pioniers van de metalcore, waarbij hun stijl vanwege de langdurige complexiteit 'mathcore' werd genoemd. Ik weet niet hoe het vooraan was maar het ging zo te zien lekker los. De reden dat we al vroeg op dit plekje zaten was dat mijn familie vooraan wilden staan bij Bring Me The Horizon. Mijn jongste zoon heeft op de muziek van BMTH zijn huidige echtgenote zelfs ten huwelijk gevraagd. Beiden hebben ook een tattoo van de band. Ik ging langzaam op weg naar de uitgang en hieronder volgt een unicum op deze blog. Voor het eerst heeft iemand anders een verslag en enkele foto's gemaakt van een optreden, schoondochter Debora heeft onderstaande verslag gemaakt.
Rick, Bas, Kimberley, Robin en Debora
Knuffel voor Bas
Architects
Op het veld geluisterd
Setlist Architects:
Elegy, Whiplash, Doomsday, Black Lungs, Gravedigger, Blackhole, Impermanence, deep fake, Curse, Broken Mirror, Brain Dead, A Match Made in Heaven, when we were young, Everything Ends, Seeing Red en Animals.
Nog een keer proosten
Het reuzenrad in de avondzon
Mijn dag zit er op
Met de pendelbus weer naar Metalpark
Zaterdagavond was de afsluiter van het festival Bring Me The Horizon die hun set om 00.00 uur startte. We stonden er al vroeg, waardoor we een plek hadden met goed zicht op het podium. De afgelopen jaren heeft de band tijdens hun shows EVE geïntroduceerd, een AI-guide die het publiek meeneemt door het concert. In het begin lijkt ze vriendelijk, maar gedurende de show verandert ze in een machtig figuur die het publiek langzaam overneemt. Een welkome verandering is dat in de show van 2026 het verhaal van EVE verdergaat. Ze stelt zich niet meer voor, we kennen haar inmiddels al. Haar manier van spreken is dreigender en zelfverzekerder. De nummers van de band klinken nu als een vorm van verzet tegen de overname door technologie.
De setlist was dan ook anders dan de afgelopen keren dat we ze zagen. Hoewel we "Obey" en "Empire" echt misten, was "Follow You" heel mooi om live te horen. Bij "Antivist" werd wederom iemand uit het publiek gekozen om mee te doen. Helaas kende zij de tekst niet goed (misschien door de spanning). Ook kwam Babymetal nog langs tijdens "Kingslayer". Daardoor hoorden we dit nummer voor het eerst live zoals het ook op de plaat staat. Het is een van onze favorieten, dus we gingen helemaal los. Overal om ons heen ontstonden moshpits. Robin en ik blijven daar (meestal) liever uit, maar Rick besloot wel even mee te moshen.
Bring Me The Horizon
Ging helemaal los
Een memorabel moment was dat tijdens "Doomed" de regen begon te vallen. Oliver Sykes zong: "So come rain on my parade", waarna het publiek luid begon te juichen. Tijdens "Drown" verdronken we vervolgens bijna door de keiharde regen, maar we bleven staan, want de show was te goed. We hebben gezongen, gedanst en onwijs genoten van de totale beleving. Het verhaal van EVE voelt nog niet afgerond, er moet nog een vervolg komen. Hopelijk mogen we dat over een paar jaar weer op het festival meemaken.
Setlist Bring Me The Horizon:
(Interlude) Press Start, DArkSide, The House of Wolves, MANTRA, Happy Song, Teardrops, AmEN!, (Interlude) Project Angel Dust, Kool-Aid, Shadow Moses, Itch for the Cure (When Will We Be Free?), Kingslayer (met Babymetal), Antivist, Follow You en Can You Feel My Heart, Toegift: (Interlude) You People Are All Doomed, Doomed, (Interlude) Aura Gauger, Drown, Throne en Fifteen Fathoms en Counting.
Kijk hier voor Graspop dag 4 (volgt later)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten